Στέντορας: Ακρόπολη

Σάββατο 25 Ιουλίου 2009

Επίσκεψη στο Νέο Μουσείο Ακρόπολης

Βρέθηκα για λίγες μέρες στην Αθήνα και –όπως ήταν φυσικό- επισκέφτηκα το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης. Είχα υπόψη μου τα διάφορα σχόλια (άλλα διθυραμβικά άλλα μικρόψυχα). Προσπάθησα να τα ξεχάσω και ξεκινήσαμε. Καταρχήν εντυπωσιάζει ο όγκος. Δε συμμερίζομαι εκείνους που ενίστανται επειδή ο όγκος δε συνάδει με το γύρω οικοδομικό χαρακτήρα. Όχι ότι ταιριάζει κιόλας αλλά η πρωτογενής αιτία δημιουργίας του Νέου Μουσείου ήταν η επάρκεια χώρου. Η έλλειψη χώρου στο παλιό μουσείο ήταν αισθητή.

Όπως και να έχει το πράγμα, πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα πολύ σημαντικό έργο που πλέον καταργεί τα όποια προσχήματα των Βρετανών για τη μη επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα.

Από το καλά σημεία του Μουσείου ήταν βέβαια η αίθουσα του Παρθενώνα. Ο τρόπος έκθεσης των γλυπτών επιτρέπει στον επισκέπτη να αντιληφθεί το συνδυασμό ζωφόρου (ιωνικός ρυθμός) και τριγλύφων-μετοπών (δωρικός ρυθμός). Πάντως θα ξεκινούσα μια ιστορική ξενάγηση με τα θραύσματα από την παλιά Ακρόπολη με εμφανή τα σημάδια πυρκαγιάς από την Περσική επέλαση (480π.Χ.)

Στο Νέο Μουσείο νιώθεις άνετα, η ευρυχωρία εξυπηρετεί καταρχήν το ίδιο το μέγεθος των εκθεμάτων, όμως η αίσθησή μου ήταν πως η ταξιθέτηση των γλυπτών στην αίθουσα των αρχαϊκών ήταν λίγο … αμήχανη, ενώ δεν μπορώ να πω πως δε θα ήταν καλοδεχούμενες περισσότερες ενημερωτικές πινακίδες. Πάντως όλ’ αυτά δεν εμποδίζουν την πνευματική και αισθητική επαφή του επισκέπτη με τα εκθέματα. Επίσης και τα χρώματα του μουσείου χρειάζονταν, νομίζω, περισσότερο τόνο (πολύ γκρι βρε παιδί μου).

Ελπίζω και αναμένουμε πολλές, ποικίλες και έξυπνες εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες, προγράμματα, εφαρμογές, ώστε μια επίσκεψη στο Μουσείο να θεωρείται απαραίτητος προορισμός. Στις σύντομες εκπαιδευτικές εκδρομές που οργανώνονται στη Βουλή σπάνια (λέω να είμαι επιεικής) περιλαμβάνεται επίσκεψη στην Ακρόπολη ή κάποιο άλλο μουσείο. Αξίζει να σημειωθεί ότι πολλοί σ’αυτή την εκδρομή επιλέγουν επίσκεψη στο ΙΜΕ. Τι άραγε να σημαίνει αυτό;