ΗΜΕΡΙΔΑ «Αξιοποίηση Ψηφιακού Εκπαιδευτικού Περιεχομένου για τη Διδασκαλία Γνωστικών Αντικειμένων» στην Κέρκυρα

 Το Ινστιτούτο Τεχνολογίας Υπολογιστών και Εκδόσεων (ΙΤΥΕ) - Διόφαντος και το Τμήμα Επιστημονικής & Παιδαγωγικής Καθοδήγησης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ιονίων Νήσων διοργανώνουν ημερίδα σχετικά με την αξιοποίηση εκπαιδευτικού λογισμικού στη διδακτική πράξη.

Πέμπτη 18 Ιουνίου 2015

TED Athens: Η Φαντασία στην Εκπαίδευση

Σχολικός εκφοβισμός: Video

Το κείμενο στο τέλος μεταφράζεται (στο περίπου): "Μια μέρα στη δουλειά δεν μοιάζει με αυτό, τι γίνεται με μια μέρα στο σχολείο;"

Πηγή: Αντικλείδι 

Ken Robinson- Αλλαγή των εκπαιδευτικών προτύπων

5 Οκτωβρίου:Παγκόσμια ημέρα του εκπαιδευτικού. Ο λόγος δύο δασκάλων.

Το 1994 η UNESCO καθιέρωσε την 5η Οκτωβρίου ως Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών, προκειμένου να δώσει έτσι μιαν ακόμα αφορμή στη διεθνή κοινή γνώμη για κατανόηση και εκτίμηση του μεγέθους της προσφοράς του σπουδαίου αυτού λειτουργήματος.
Ο δάσκαλος Χρίστος Τσολάκης - ομότιμος καθηγητής στο Παιδαγωγικό τμήμα Δημοτικής εκπαίδευσης του ΑΠΘ ήταν καλεσμένος στην εκπομπή "Στα Άκρα" την Παρασκευή 10 Ιουνίου του 2011 και μίλησε για παιδεία, μόρφωση, καλλιέργεια και για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Αναφέρθηκε στους δασκάλους του, τους γονείς του, τους εκπαιδευτικούς μας και το σχολειό.

Στα Άκρα: Χρίστος Τσολάκης from Αντίφωνο (antifono.gr) on Vimeo.

Ακούστε και τον Κορνήλιο Καστοριάδη να μιλά για το ρόλο του περιβάλλοντος (φυσικού και ανθρωπογενούς) στην παιδεία του ανθρώπου αλλά και για το ζωτικό ρόλο του εκπαιδευτικού. Η εκπαίδευση είναι μια «υπόθεση πάθους» (εκπαιδευτών και εκπαιδευόμενων), υπόθεση «έρωτος» του εκπαιδευτικού με αυτό που διδάσκει. Ουσιαστικά και οι δυο συμφωνούν στο ότι κοινό χαρακτηριστικό κάθε καλού δασκάλου είναι η αγάπη για το μαθητή του, το ενδιαφέρον του γι’ αυτόν. Οι μαθητές μας το νιώθουν αυτό και μάλιστα φτάνει ακόμη ένας μόνο δάσκαλος (ανάμεσα σε πολλούς, σε μια βαθμίδα εκπαίδευσης) ν΄ ανάψει σε μια «ιερή στιγμή» τη φλόγα της δημιουργικής έμπνευσης. Η σπίθα μένει ζωντανή, όσο «διψάει» κι ο «έρωτας»!

Τα τηλέφεια τραύματα των βιντεοπαιχνιδιών

Μια ομάδα φοιτητών από το Μόναχο ετοίμασε το παρακάτω video που διατρέχει την ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών από το 1958 μέχρι σήμερα. Από το «τένις για δύο» μέχρι τα σύγχρονα παιχνίδια 3D. 

Η ελκυστικότητα των βιντεοπαιχνιδιών, τα εξαιρετικά γραφικά, οι θελκτικές εικόνες, οι ήχοι, τα συναρπαστικά σενάρια δράσης δελεάζουν τα παιδιά και τους εφήβους (που εύστοχα αποκαλούνται τεχνοφυείς) ενώ ολοένα και αυξάνουν  το χρόνο - ελεύθερο (και μη) - που τους αφιερώνουν. 

            Ξεπερνώντας τον πρώτο πανικό των γονέων (ανάμεσα σ’ αυτούς κι εγώ) μπορούμε να διακρίνουμε μερικά θετικά χαρακτηριστικά τους. Η αλήθεια είναι πως η ενασχόληση με κάθε λογής παιχνιδομηχανές και βιντεοπαιχνίδια μπορούμε να δεχτούμε ότι συντελούν στην ανάπτυξη της αισθητικοκινητικής ικανότητας των παιδιών, στο συντονισμό των αντανακλαστικών τους. Πολλά, εξάλλου, ηλεκτρονικά παιχνίδια συμβάλλουν στην ανάπτυξη και καλλιέργεια της παρατηρητικότητας, της μνήμης, της εφευρετικότητας, της ανάπτυξης δεξιοτήτων και γνώσεων προκειμένου να επιτευχθεί ο αντικειμενικός στόχος.

            Ποιος δε θυμάται τους γονείς του να φωνάζουν εναντίον της παρατεταμένης τηλεθέασης και τους δασκάλους του για την παθητικοποίηση και τη συνεπακόλουθη πνευματική ύπνωση; Τα βιντεοπαιχνίδια απ’ την άλλη -  μεριά, ιδίως τα MMRPG (μαζικά διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων), προϋποθέτουν την ενεργητική διαχείριση μιας κατάστασης σε αντίθεση με την καλλιέργεια της παθητικότητας και της χαλάρωσης που ωθεί η τηλεθέαση. Υπάρχουν δηλαδή, παιχνίδια, κυρίως διαδικτυακά, που εμπλέκουν τους νέους σε διαδικασίες σκέψης, σχεδιασμού, απόφασης και ταχείας δράσης που μπορούν σε τελική ανάλυση να ενισχύσουν την ικανότητά τους να επιλύουν γρήγορα προβλήματα, να επιτυγχάνουν στόχους. Αν μάλιστα τα παιχνίδια αυτά προϋποθέτουν την κοινωνική δικτύωση, τη συνεργασία, τότε μπορούν - υπό όρους - να θεωρηθούν ότι συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση των νέων.

       Το πρόβλημα έγκειται στη θεματολογία των εκάστοτε παιχνιδιών. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε συνθήκες ανταμειβόμενης βίας αυξάνουν αντίστοιχα τα βίαια χαρακτηριστικά των νέων, ιδιαίτερα μάλιστα στις μικρές ηλικίες. Στην περίπτωση αυτή είναι ακόμα πιο επικίνδυνα από την τηλεόραση, αφού η αλληλεπιδραστική φύση τους απαιτεί ταύτιση με τον επιτιθέμενο, μέθεξη στο θυμό αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες εμφάνισης επιθετικής σκέψης και συμπεριφοράς και στην πραγματική ζωή.

Δείτε μια παλιότερη σχετική ανάρτησή μου.

        Ποιο μπορεί να είναι το δικό μας μέλημα;

    Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται όλο και συχνότερα προσπάθειες αξιοποίησης των ψηφιακών μέσων ως μέσο δελεασμού των μαθητών να ανακαλύπτουν ή να οικοδομούν τη γνώση με παιγνιώδη τρόπο. Εκπαιδευτικά ηλεκτρονικά παιχνίδια εστιασμένα σε συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους και δομημένα με κατάλληλες παιδαγωγικές αρχές μπορούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των νέων για τη γνώση ξεπερνώντας παρωχημένους και βαρετούς εκπαιδευτικούς τρόπους μετάδοσής της.

     Θα τα αναζητήσουμε; Θα επενδύσουμε παιδαγωγικά-διδακτικά σε αυτά στο πρεπούμενο μέτρο και στο κατάλληλο πλαίσιο;

            Μην ξεχνάμε: Στον Τήλεφο δόθηκε ο χρησμός «Ὁ τρώσας και ἰάσεται».

Σερ Κεν Ρόμπινσον: Φέρτε την επανάσταση στην εκπαίδευση!

     Ο sir Κen Robinsοn προτείνει  την υπέρβαση του κομφορμισμού  και  της γραμμικότητας που χαρακτηρίζει την εκπαίδευση. Αυτά εξυπηρετούσαν τα δεδομένα και τις ανάγκες της βιομηχανικής εποχής, που όμως έχει παρέλθει.

            Η μαζικότητα και η παράλληλη μηχανοποίηση που την υποστηρίζει δεν ανταποκρίνεται στο είδος των πολιτικών υποκειμένων που προετοιμάζουμε για τις κοινωνίες του… σήμερα. Αν η καλλιέργεια της «ικανότητας», ως γενικής και μάλλον περιεκτικής έννοιας, δεχόμαστε ότι ορίζεται ως κινητήριος μοχλός της ατομικής και κοινωνικής ανάπτυξης, αυτή, τονίζει ο K. Robinson, αναδύεται μέσα από πιο εξατομικευμένα και όχι μαζικά μοντέλα εκπαίδευσης, που είναι τελικά ικανά να μετασχηματίζουν το πάθος σε δύναμη δημιουργίας!

            Προσφυώς επικαλείται τις αρχές της γεωργίας. Η ανάπτυξη των φυτών, επισημαίνει,  δεν είναι μια γραμμική, αλλά μια οργανική διαδικασία. Ο αγρότης δημιουργεί το περιβάλλον, τις συνθήκες ανάπτυξης των φυτών του. Όμοια και στην εκπαίδευση το γενικό πρόγραμμα χρειάζεται να προσαρμόζεται στις εκάστοτε εξατομικευμένες (στο χώρο και στο χρόνο θα προσέθετα) ανάγκες για να ικανοποιεί …το όνειρο καθενός από τους μαθητές μας.

Στη σχολική μας εκδρομή, Μένουμε Ελλάδα!

Ακροβασίες εgύκλιας πaδε♪ας

Είδα το σχέδιο προγράμματος μαθημάτων για το Λύκειο.

Παρατήρηση 1^η: Θετική η αύξηση (επιτέλους) της διδασκαλίας της γλώσσας- λογοτεχνίας.

Ερώτημα 1^ο : Τα λατινικά ανήκουν στις ξένες γλώσσες (sic) κι όχι στην αρχαιογνωσία; Και πάλι: 6Ω λατινικά; Εκτός κι αν όσοι αποφοιτήσουν από το Λύκειο έχοντας επιλέξει λατινικά θα εγγράφονται κατευθείαν σε πανεπιστημιακές ομάδες για έρευνα στη ρωμαϊκή ελεγεία  της σχολής του Καλλιμάχου και του «κινήματος των Νεωτέρων»…

Ερώτημα 2^ο :  Ιστορία υπάρχει μόνον η αρχαία και μάλιστα κατ’ επιλογή; Μετά δεν… έχει τίποτα; Ούτε και βυζαντινή ούτε νεότερη ούτε σύγχρονη; Και πάντως αν κάποιος επιλέξει αρχαία ελληνικά 6 ώρες, ιστορία δεν προβλέπεται να… γιατί πρέπει να επιλέξει κάποιο τρίωρο επιλογής μάθημα από τις υπόλοιπες ομάδες.

Ερώτημα 3^ο :  Γιατί αν κάποιος επιλέξει θρησκευτικά δεν μπορεί να μάθει οικονομία; Οι οικονομολόγοι μάλλον δεν… πρέπει να έχουν σχέση με όσα δεν αφορούν το κέρδος και το συμφέρον…και τοὔμπαλιν όποιος διδάσκεται θρησκευτικά δε χρειάζεται να ασχολείται με τα γήινα.

Ερώτημα 4^ο :  Επίσης αν κάποιος επιλέξει φυσική εννοείται ότι δε… χρειάζεται να μάθει και χημεία, βιολογία ή περιβαλλοντικές επιστήμες.

Οι συνδυασμοί μπορούν να γίνουν ευφάνταστοι και μπορούν να τροφοδοτήσουν χαριτωμένες συζητήσεις.

Δείτε ένα συνδυασμό (εκτός από τις 12 υποχρεωτικές ώρες):

6Ω : Οικονομία

3Ω : Ιστορία των ιδεών (…)

3Ω : Μαθηματικά βασικού επιπέδου

3Ω : Περιβαλλοντικές επιστήμες

3Ω : Ισπανικά (Por qué no? – στο google το βρήκα)

3Ω : Μουσική

Το θέμα δεν είναι τι μαθήματα υπάρχουν στον παραπάνω συνδυασμό αλλά τι λείπει...Δεν είμαι εναντίον της επιλογής μαθημάτων από τους μαθητές, το αντίθετο μάλιστα. Αλλά όλα τα παραπάνω;

Ψηφιοποιημένα κινηματογραφικά αρχεία

Το ψηφιακό αρχείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου μας υποδέχεται με το μότο του Οδυσσέα Ελύτη:

Ανάγκη να μετατρεπόμαστε διαρκώς σε εικόνα

           Η ψηφιοποίηση, η αρχειοποίηση και η θεματική ταξινόμηση πρωτότυπου κινηματογραφικού υλικού είναι ένας πραγματικός θησαυρός.

            Καθένας πλέον μπορεί να έχει πρόσβαση σε αυθεντικό κινηματογραφικό υλικό (ντοκιμαντέρ, παρουσιάσεις επικαίρων, αποσπάσματα ταινιών κ.ά.) θεματοποιημένο (επομένως εύκολο στην αναζήτηση) και με όλες τις δυνατότητες που μας παρέχει πλέον η ψηφιακή επεξεργασία τους.

            Ο προγραμματισμός και η δημιουργία μιας ταινίας στα πλαίσια μιας σχολικής εργασίας (project) μπορεί τελικά να αποδειχθεί άριστο παιδαγωγικό μέσο, όπου οι ΤΠΕ και η προηγμένη χρήση τους στη διαδικασία μάθησης μπορούν να υποστηρίζουν την ανακάλυψη της γνώσης με την κατατριβή στην πρωτογενή έρευνα αλλά και να δώσουν εξαιρετικά ερεθίσματα πρωτότυπης δημιουργικής  έκφρασης. (Περισσότερα γι’ αυτά σε μελλοντικές αναρτήσεις).

            Δεν είναι τόσο δύσκολο όσο ακούγεται. Εξοικείωση των μαθητών κυρίως με μερικά εργαλεία κατεβάσματος  αρχείων και κάποιους μετατροπείς αρχείων ήχου και εικόνας (converters) και κατόπιν με το Movie Maker ή άλλο λογισμικό επεξεργασίας video και αφήστε τη δημιουργικότητα των μαθητών σας να αναπτυχθεί...

Συγκεκριμένα, μπορείτε να αναζητήσετε άφθονο υλικό:

• Στο ψηφιακό αρχείο της ΕΡΤ και
• στο ψηφιακό αρχείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. 
• και φυσικά στο youtube, vimeo, google video κ.ά.

            Και στους δύο πρώτους ιστοχώρους μπορείτε να αναζητήσετε υλικό χρησιμοποιώντας κατάλληλους τελεστές αναζήτησης.

Καινοτομίες στο σχολείο του ... αύριο

Από το άρθρο της εφημ. ΕΘΝΟΣ επιλέγω και αντιγράφω:

Ψηφιακή η τάξη

Πίνακας που... μιλάει στους μαθητές και το βιβλίο στην πρίζα

Μια «σούπερ» ηλεκτρονική τάξη, με τον πίνακα να... μιλάει στους μαθητές, τον δάσκαλο να παραδίδει με το κομπιούτερ και το βιβλίο να είναι στην... πρίζα, έρχεται από την ερχόμενη σχολική χρονιά σε πλήθος σχολείων της χώρας. Το υπ. Παιδείας και ειδικότερα ο γενικός γραμματέας κ. Β. Κουλαϊδής που έχει αναλάβει την ευθύνη, «στρώνει» το έδαφος για τη ριζική αλλαγή της εικόνας της τάξης του 2011.

Ετοιμάζονται νέα Αναλυτικά προγράμματα, ψηφιοποιείται το βιβλίο και επιμορφώνονται στις νέες τεχνολογίες χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές.

Έχουν αποσταλεί στους εκπαιδευτικούς ερωτηματολόγια που αφορούν την ηλεκτρονική και ιντερνετική κάλυψη των σχολείων τους, καθώς και το πώς μπορεί να υποστηριχθεί η ψηφιακή τάξη ανά περιοχή.

Ήδη, το δίκτυο του e-school, από τα τέλη του περασμένου μήνα λειτουργεί σε πλήρη ανάπτυξη στο σύνολο των σχολείων όλων των βαθμίδων. Παράλληλα, όπως πρόσφατα δήλωσε στη Βουλή η υπουργός Παιδείας κ. Α. Διαμαντοπούλου, θα λειτουργεί και το e-university. Αυτά τα δύο μεγάλα δίκτυα θα συνενωθούν και θα παρέχουν στους νέους πολύτιμες εκπαιδευτικές πληροφορίες.

Για την ψηφιακή σύγκλιση του σχολείου προβλέπεται αναβάθμιση στις υπάρχουσες ψηφιακές υποδομές (υπολογιστές, ηλεκτρονικοί μαυροπίνακες, διαδραστικοί πίνακες και ψηφιοποίηση του υλικού), νέες υποδομές WiFi (ασύρματης επικοινωνίας) και δικτύου που θα παρέχουν τη δυνατότητα υποστήριξης της εκπαιδευτικής διαδικασίας στο σχολείο, και όπου αλλού βρίσκεται ο μαθητής.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο για τις μελετώμενες αλλαγές

Η Εκπαιδευτική Αξιοποίηση του Διαδικτύου (Ζωντανή μετάδοση από το ΠΣΔ)

Η Εκπαιδευτική Αξιοποίηση του Διαδικτύου

Στις 09/02/2010, Ώρα έναρξης:19:30 - Ώρα λήξης Μετάδοσης:21:30

Η εκδήλωση θα μεταδίδεται απευθείας στο διαδίκτυο (webcasting) μέσω του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου (Π.Σ.Δ.) από την σελίδα αυτή.

Τότε και... σήμερα

Ο...terminator των βιβλίων...

Τέρμα τα σχολικά βιβλία - ζήτω το Ίντερνετ

ΣΧΕΔΙΟ ΕΞΟΙΚΟΝΟΜΗΣΗΣ χρημάτων με την κατάργηση των σχολικών βιβλίων και την αντικατάστασή τους από διαδικτυακά βοηθήματα παρουσίασε χθες ο κυβερνήτης της Καλιφόρνιας Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ. Με τον τρόπο αυτόν δήλωσε ότι θα γλιτώσει από τα κρατικά ταμεία εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια και θα δώσει στους μαθητές πιο εκσυγχρονισμένες γνώσεις. Το έλλειμμα στον προϋπολογισμό της Καλιφόρνιας έχει φθάσει τα 24,3 δισ. δολάρια και ο Σβαρτσενέγκερ προσπαθεί να κάνει περικοπές από παντού.

Όπως δήλωσε στο ΒΒC, «δραστηριότητες του Ίντερνετ όπως το Facebook και το Τwitter, καθώς και η εκτενής χρήση iΡods δείχνουν ότι οι νέοι είναι οι πρώτοι που ενστερνίζονται τις νέες διαδικτυακές τεχνολογίες και έτσι το Ίντερνετ είναι ο καλύτερος τρόπος μάθησης στις τάξεις».

Γυμνάσια- λύκεια
Έτσι από το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς τον Αύγουστο, οι μαθητές σε γυμνάσια και λύκεια της Καλιφόρνιας θα σπουδάζουν μαθηματικά και φυσικές επιστήμες μέσω διαδικτυακών κειμένων που θα περνούν από ακαδημαϊκό έλεγχο. Βέβαια, στο μυαλό του κυβερνήτη είναι τα 350 εκατ. δολάρια που ξοδεύονται κάθε χρόνο για σχολικά βιβλία και φέτος σκοπεύει να εξοικονομήσει.

Χθες, ο Σβαρτσενέγκερ υπέγραψε διάταγμα σύμφωνα με το οποίο οι αρχές θα εξετάζουν εξονυχιστικά πώς ξοδεύεται κάθε δολάριο στην Καλιφόρνια και δεν θα εγκρίνουν συμβόλαια με κατασκευαστικές εταιρείες.
Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ
Προφανής στόχος του... εξολοθρευτή...είναι η εξοικονόμηση χρήματος και όχι η βελτίωση του τρόπου απόκτησης γνώσης ή έστω οι οικολογικές ανησυχίες. Μήπως τελικά η οικονομία (δεν τολμώ να πω και η οικολογική ευαισθησία) δώσει την επιζητούμενη ώθηση προς την αξιοποίηση των ΤΠΕ στην εκπαίδευση; Μάλλον θα περιμένουμε καρτερικά και πάλι να κάνουν βήματα οι άλλες χώρες, να νιώσουμε και πάλι "φτωχοί συγγενείς", να αρχίσουμε να διευρύνουμε τη συζήτηση με διαμορφωμένα ήδη τα μοντέλα ενσωμάτωσης και τους στόχους (στα δεδομένα των ξένων εκπαιδευτικών συστημάτων) για να "μαϊμουδίσουμε"- με κακέκτυπα πάντοτε - το παράδειγμα των άλλων.
Και μετά μας έρχεται η απορία (συνοδευόμενη από την ανάλογη ένσταση): Μα πώς και γιατί τα καταφέρνουν η Φινλανδία, η Σουηδία, η Δανία κλπ;
Μεταπράττες να παραμείνουμε και πάλι; Το αρνητικό μορφωτικό ισοσύγιο δεν αντιστρέφεται με τέτοιους ρυθμούς...

Ένας φιλόλογος αποχαιρετά τους αποφοίτους του

Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. Κουβαρά

Του Τακη Kαμπυλη

Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;

Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (...) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω...)».

«Το καλλίτερο σχολείο»

Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».

Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (...)».

«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)... Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».

«Μακρύς ο δρόμος»

Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (...) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(...) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»

Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».

Προοπτική

Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).

Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία... Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.

Πηγή: Καθημερινή

Οι προτάσεις για αλλαγές στα Λύκεια

Έξι προτάσεις για αλλαγές στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας καταθέτει σύντομα το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας που διεξάγει τον διάλογο για την Παιδεία υπό τον καθηγητή κ. Γ. Μπαμπινιώτη.

Οι προτάσεις θα κινηθούν στη λογική του τρίπτυχου: λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα, συνοπτικά βιβλία και πλούσιες εξωσχολικές δραστηριότητες. Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση του Συμβουλίου δεν συζητήθηκε καθόλου το θέμα του εξεταστικού συστήματος για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας, για το οποίο όμως το Συμβούλιο έχει ήδη διατυπώσει την άποψη ότι αποτελεί τα «θεμέλια» πάνω στα οποία πρέπει να στηριχθούν οι αλλαγές στα σχολεία. Οπως δήλωσε χθες ο κ. Μπαμπινιώτης, στόχος είναι μακροπρόθεσμα να καταργηθεί το σημερινό σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων, το οποίο όμως πρέπει βραχυπρόθεσμα να βελτιωθεί και να υποστηριχθεί. Το Συμβούλιο αναζητεί μέθοδο απελευθέρωσης του Λυκείου από τη διαδικασία των εξετάσεων μέσω του συνυπολογισμού των βαθμολογίων των μαθητών για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στις 11 Μαΐου, όταν θα γίνει η επόμενη συνεδρίαση του Συμβουλίου, θα έχει οριστικοποιηθεί ο πυρήνας των προτάσεων για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας, έτσι ώστε τα μέλη του να έχουν ολοκληρώσει τον μεγαλύτερο όγκο της εργασίας τους ως τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Το Συμβούλιο θα συνεδριάσει ξανά μετά τις εκλογές. Οπως αναφέρουν οι πληροφορίες, οι ρυθμίσεις οι οποίες θα προταθούν για την αλλαγή της εκπαιδευτικής φυσιογνωμίας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της χώρας, είναι οι εξής:

• Νέα προγράμματα σπουδών και βιβλία μικρότερα, συνοπτικά και σύγχρονα.
• Λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα και περισσότερα επιλογής, ώστε να μπορούν να τα αφομοιώνουν οι μαθητές στον σχολικό χρόνο που θα έχουν στη διάθεσή τους.
• Διοργάνωση ενδοσχολικών ή εξωσχολικών δράσεων που θα έχουν σχέση με την υποστήριξη ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων (οικονομικά ασθενέστεροι μαθητές, μετανάστες κτλ.).
• Σύνδεση της διδακτικής ύλης μεταξύ των τάξεων του Γυμνασίου και του Λυκείου και διαθεματική προσέγγισή της (παράλληλη διδασκαλία επιστημονικών αντικειμένων με κοινά στοιχεία μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα η αναφορά σε ένα ιστορικό γεγονός και η σύνδεσή του με τη χημεία ή τα μαθηματικά μέσω επιστημονικών άθλων της ίδιας περιόδου).
• Αύξηση των εξωσχολικών δραστηριοτήτων με έμφαση στην περιβαλλοντική εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την αγωγή υγείας.
• Εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στα σχολεία και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών τους.

Ακόμη στο τέλος της κάθε βαθμίδας (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο) θα γίνονται ειδικά αξιολογικά τεστ τα οποία δεν θα έχουν σχέση με τη βαθμολογία ή την προαγωγή των μαθητών, για να διαπιστωθεί αν θα έχουν επιτευχθεί οι διδακτικοί στόχοι του σχολείου.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Οι νέες τεχνολογίες και ο διάλογος

Σε παλιότερο άρθρο του ο καθηγητής κ. Μπαμπινιώτης με τίτλο:
"Νέες τεχνολογίες και ποιοτική Παιδεία"
ήδη από το 2000 επισήμαινε ανάμεσα σε άλλα:

• "Και όμως η πραγματικότητα είναι μία: χωρίς τις νέες τεχνολογίες, χωρίς την πληροφορική και τις ποικίλες εφαρμογές της στην «κοινωνία των πληροφοριών» όπου ζούμε, στην κοινωνία ιδίως τού 21ου αιώνα, δεν μπορεί να νοηθεί ανάπτυξη της παιδείας."
• "Με αυτή την τεχνολογία τα πολιτισμικά ή εθνικά μαθήματα του εκπαιδευτικού συστήματος μιας χώρας μπορούν να διδαχθούν με νέους ελκυστικούς, ανανεωμένους και ουσιαστικούς τρόπους που και τα αντικείμενα αυτά καθ' εαυτά αναδεικνύουν στη συνείδηση του μαθητή και επιτρέπουν μια άμεση προσωπική συνεργασία του (διαδραστική λειτουργία) με το πρόγραμμα και όχι μια απλή παθητική προσέγγιση".

• "Το σημαντικότερο όμως είναι ότι με τέτοια προγράμματα το Σχολείο και γενικότερα η Εκπαίδευση και η παρεχόμενη Παιδεία μπορούν να αποκτήσουν ξανά το ενδιαφέρον που χρειάζεται για να προσελκύσουν την αγάπη και την ουσιαστική συμμετοχή των μαθητών. Εξίσου σημαντικό είναι ότι τέτοια προγράμματα είναι βέβαιο ότι μπορούν να αποτελέσουν την αφετηρία μιας ριζικής ανανέωσης του εκπαιδευτικού συστήματος της Ελλάδος και την επαναλειτουργία του σε νέες βάσεις".

Για να καταλήξει:

• "Ωστόσο ένα είναι σίγουρο: ότι Παιδεία χωρίς τις νέες τεχνολογίες θα είναι κάτι το αδιανόητο για τα αμέσως επόμενα χρόνια ­ και στην Ελλάδα".

Τις επόμενες εβδομάδες αρχίζει ο διάλογος για τις αλλαγές στην εκπαίδευση. Αναμένουμε να δούμε ποια θέση θα επιφυλάξουν για τις ΤΠΕ γενικότερα και ειδικότερα για τα φιλολογικά μαθήματα. Προς το παρόν ακούω για "ζώνες πολιτισμού"... , οι πρυτάνεις δεν πολυθέλουν την ελεύθερη πρόσβαση (αλήθεια, γνωρίζουμε τι ακριβώς μπορεί να σημαίνει "ελεύθερη" πρόσβαση;), όταν οι προτάσεις για το εξεταστικό συγκεκριμενοποιούνται, μάλλον θυμίζουν έντονα τη σημερινή υφιστάμενη πραγματικότητα κλπ.
Στην ουσία του πράγματος, το περιεχόμενο της εκπαίδευσης, τους τρόπους δόμησης και αξιοποίησης της γνώσης, για το πώς θα κάνουμε το σχολείο ένα ζωντανό χώρο δημιουργίας δε βλέπω κάτι ουσιαστικό και καινοτόμο.
Εμπλοκή μόνο στο : "Να απαλλαγεί το Λύκειο από την εισαγωγή στην Γ/θμια Εκπαίδευση"
"Να απαλλαγεί το Λύκειο από την εισαγωγή στην Γ/θμια Εκπαίδευση"
"Να απαλλαγεί το Λύκειο από την εισαγωγή στην Γ/θμια Εκπαίδευση"
Άντε και απαλλάχτηκε (και απαλλαχτήκαμε). Αν συνεχίσει με τα ίδια προγράμματα, το ίδιο περιεχόμενο, τις ίδιες δομές, το πιο πιθανό είναι σε λίγο καιρό να μπαίνουμε στις τάξεις με πλήρη ... εξάρτυση (θώρακες, ασπίδες, περικνημίδες...).
Οι αλλαγές πρέπει να είναι πολλές και ουσιαστικές, όμως προς το παρόν δεν ακούμε και πολλές προτάσεις. Ακούγεται απαισιόδοξο, όμως νομίζω πως οι ΤΠΕ στην εκπαίδευση θα παραμένουν για πολλά ακόμα χρόνια ως τυπική έκφραση ακατάσχετης και ανέξοδης πολιτικής υποσχεολογίας, χωρίς ποτέ όμως κανείς ν' αναλαμβάνει να κάνει ΕΝΑ, έστω, βήμα ώστε να μπουν στην τάξη.
Τη χρειαζόμαστε μια ευχάριστη έκπληξη.

Η απαξίωση προς τη γνώση ξεκινά από το σχολικό περιβάλλον

Είναι τάχα εξεζητημένη απαίτηση ή κοινοτοπία όταν επισημαίνουμε ότι η ενίσχυση της γνώσης είναι πριν απ' όλα "κλίμα"; Πως ο σχολικός χώρος, ο χώρος που φιλοξενεί εμάς και τους μαθητές μας έχει μια εύγλωττη τόσο ουσιαστική όσο και σημειωτική αξία στην υποστήριξη του συνόλου της μαθησιακής διαδικασίας; Δεν είναι το περιτύλιγμα δεν είναι το "τσόφλι". Συχνότατα είναι η ουσία και μάλιστα ζωτική.

Δεν εννοώ ότι το μοντέρνο, άρτια εξοπλισμένο σχολικό κτήριο, οι πολύ καλές υποδομές εν γένει, είναι από μόνες τους ικανές να υποστηρίξουν την εκπαιδευτική πράξη. Το σχολείο πριν απ' όλα είναι οι δάσκαλοί του, οι μαθητές του, οι γονείς τους, η κοινωνία που το περιβάλλει, οι υποστηρικτικοί θεσμοί της εκπαίδευσης. Όμως ελλείψει πόρων (ουσιαστικών δαπανών σε σχολικές υποδομές) συχνά νομιμοποιείται η άποψη ότι και σε ξερούς τοίχους αν ο δάσκαλος είναι καλός... Απόψεις που εν πολλοίς έπιαναν τόπο αλλά τη... δεκαετία του '50!!!

Ε, λοιπόν όχι! Ούτε καλός θα είναι ο εκπαιδευτικός ούτε αποτελεσματικός ούτε δημιουργικός ούτε αποδοτικός μπροστά στα δεδομένα του παρόντος (για να μην πω του χτες)! Αντιστοίχως και ο μαθητής απωθείται από έναν αφιλόξενο, μη λειτουργικό γκρίζο χώρο. Εύκολα μπορούμε να συνθέσουμε εκθέσεις ιδεών γυμνασιακού επιπέδου περί εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης, ανανέωσης κλπ που ανέξοδα (κυριολεκτικά πια) σπέρνουν οιονεί οράματος οι κατά καιρούς εμφανιζόμενοι ταγοί. I have a dream...

Εκείνων όμως το dream είναι ο δικός μας καθημερινός πια εφιάλτης. Τυχαίνει να κάνω μάθημα στην Κατεύθυνση στη Γ΄ Λυκείου στην ίδια ακριβώς αίθουσα από την οποία αποφοίτησα κι εγώ ο ίδιος από τη Γ΄ Λυκείου.... Δεν πρόκειται για Déjà vu (προμνησία, ελληνιστί) αλλά για επώδυνη πραγματικότητα.

Ο κ. Σεραφείμ Ι. Σεφεριάδης σε σημερινό άρθρο του στο ΒΗΜΑ τα λέει τα πράγματα επιτέλους με το όνομά τους. " Πρόκειται για εθνικό όνειδος"...

[...] "Δεν απαιτείται ιδιαίτερη οξυδέρκεια για να διαπιστώσει κανείς ότι το ελληνικό σχολείο (που από αυτό εκκινούν και σε αυτό βασίζονται όλα συμπεριλαμβανομένης και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης) είναι τόπος γκρίζος, αγχώδης και θλιβερός. Ποιες οι συνιστώσες αυτού του ερεβώδους τοπίου και ποιοι οι γενεσιουργοί του παράγοντες; Πρώτο μεγάλο σταθμό αποτελεί η σχολική στέγη. Κτίρια φαιά και κακοσυντηρημένα- σύμβολα υπολειμματικής προχειρότητας και εγκατάλειψης (φτιαγμένα κυριολεκτικά με ό,τι έχει περισσέψει), που σε καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν έχουν το όμοιό τους και που περίτρανα διαψεύδουν ό,τι μεγαλόσχημο συχνά- πυκνά διακηρύσσεται. Πρόκειται για εθνικό όνειδος. Αραγε το συνειδητοποιούν οι εκάστοτε «μεταρρυθμιστές»; Τους απασχόλησε ποτέ η καθημερινότητα που βιώνουν τα παιδιά σε αυτό το σχολείο και ένιωσαν την ανάγκη να απολογηθούν; Και βέβαια το ερώτημα που αμείλικτο εκρήγνυται στα χέρια όποιου έστω και στοιχειωδώς επιχειρεί να αναλύσει την κατάσταση είναι: τι φταίει και επί τόσες δεκαετίες το πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται; Σιωπούν εδώ οι κυβερνήσεις, σιωπά όμως και η ορθοφρονούσα διανόηση που αδυνατεί να χρεώσει ευθύνες στους συνήθεις υπόπτους της επιχειρηματολογίας της. Πώς να φορτώσει κανείς τα χάλια της σχολικής στέγης στον «στείρο αρνητισμό» των συνδικαλιστικών ή στη διεκδικητική «παραβατικότητα» της νεολαίας; Παρεμφερή ισχύουν και πίσω από τις σχολικές καγκελόπορτες, στις γκρίζες αίθουσες διδασκαλίας. Το μήνυμα είναι και πάλι τόσο ηχηρό, που για να καταδειχθεί η γύμνια του «μεταρρυθμιστή» βασιλιά δεν χρειάζεται παρά ένας ρητορικός ψίθυρος: Απαιτείται άραγε μακροχρόνιος «διάλογος» για να διαπιστωθεί ότι τα λύκεια (όπως επίσης τα δημοτικά, τα γυμνάσια, αλλά και τα πανεπιστήμια) χρειάζονται βιβλιοθήκες,εργαστήρια και υπολογιστές με διαρκή πρόσβαση στο Διαδίκτυο; Αν, όπως φορτικά διατείνεται η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, επιθυμεί συναινέσεις, ο τομέας αυτός αποτελεί πεδίον δόξης λαμπρόν: Δεν έχει παρά να ξεκινήσει ένα γενναίο πρόγραμμα εξοπλισμού των σχολικών μονάδων και δεν θα βρεθεί ούτε ένας πολίτης που να μην την επαινέσει (έστω και χωρίς διάλογο)."

Διαβάστε όλο το άρθρο.

Σας καλώ να ονειρευτείτε και να συλλογιστείτε βλέποντας τις παρακάτω εικόνες που βρήκα σε μια παλιότερη ανάρτηση στο ιστολόγιο Ars Longa vita brevis.

"Με λογισμό και με όνειρο..." λέει κι ο ποιητής. Από όνειρα εντάξει. Ας μπούμε και στο λογισμό και στο ... λογαριασμό...

| View | Upload your own

Εικόνα από το μέλλον (του Ν. Ξυδάκη)

Διάβασα και μεταφέρω το εξαιρετικό άρθρο του Ν. Ξυδάκη από την Καθημερινή.

Πριν από τέσσερις-πέντε δεκαετίες, όχι και τόσο παλιά δηλαδή, η φτωχή Ελλάδα υποδεχόταν το τουριστικό της θαύμα, αθώα και ειδυλλιακή. Ήταν η επιτομή της γραφικότητας, η χαρά του ανθρωπολόγου. Στα χωριά εδέσποζαν ο χωροφύλακας και ο παπάς, οι δημογέροντες του καφενείου, παιδιά κουρεμένα γουλί, γυναίκες ακαθορίστου ηλικίας με μαντίλες. Οι άνδρες άφαντοι· τους είχε καταπιεί η μετανάστευση.

Σταδιακά, οι άνδρες σταμάτησαν να μεταναστεύουν στη Γερμανία, την Αυστραλία, την Αμερική, οι δουλειές αβγάτιζαν στην ντόπια ανοικοδόμηση και στον τουρισμό, η αστυφιλία ερήμωσε τους δημογεροντικούς καφενέδες και γέμισε τα δυάρια και τριάρια, οι επήλυδες πρώην αγρότες ανακάλυψαν νέα επαγγέλματα: θυρωροί, κλητήρες, ψιλικατζήδες, λαχειοπώλες, τρικυκλατζήδες, μπακαλόγατοι – ό,τι σήμερα ονομάζεται ευσχήμως γραφειοκρατία και παροχή εξειδικευμένων υπηρεσιών. Η ύπαιθρος ερήμωσε, οι μπαξέδες έγιναν χέρσα αγροτεμάχια, τα χορτολιβαδικά μεταλλάχθηκαν σε οικόπεδα, η τηλεόραση εκσυγχρόνισε τα ήθη και ισοπέδωσε τις ντοπιολαλιές, το ουίσκι των επιδοτήσεων παραμέρισε το τσίπουρο και τα στυφόκρασα.

[...]

Επιδοτούμενη ευημερία και εκσυγχρονισμός. Με ευρωπαϊκό χρήμα, με δανεικό χρήμα, με μαύρο χρήμα, με μαύρη εργασία μεταναστών. Μεταναστών; Ναι, η Ελλάδα εισάγει πια μετανάστες· οι γειτονικές χώρες, και οι πιο μακρινές, στέλνουν ανθρώπους πολύ φτωχούς, φτωχότερους από τους Έλληνες. Οι φτωχοί μετανάστες προσφέρουν άφθονη μαύρη εργασία, φτηνή, που μπαλώνει τρύπες και καλύπτει αδυναμίες. Η Ελλάς ευημερεί και με αυτούς, ξεκοκκαλίζοντας επιδοτήσεις, μαύρο χρήμα, αποταμιεύσεις, εφάπαξ, οικόπεδα, δάνεια και κυμαινόμενο επιτόκια... Χωρίς να το καταλάβει, τα έχει φάει όλα, ξεπουλάει έπιπλα και ασημικά, δανείζεται κι άλλο, κι άλλο... Και – Και ύστερα ήρθε η κρίση. Σαν θύελλα. Οικονομική, κοινωνική, πολιτική, συστημική. Οι πόλεις ξεχείλισαν μετανάστες και πρόσφυγες, απόκληρους και πρεζάκια, ζητιάνους και παιδιά των φαναριών· η νομαδική φτώχεια δεν κρύβεται. Μαζί της αναδύεται και η νέα φτώχεια των ιθαγενών· οι μεγαλωμένοι με υποσχέσεις ευημερίας αντικρίζουν ένα περίκλειστο σύμπαν που όταν δεν τους αποκλείει στις παρυφές με τους γκασταρμπάιτερ, τους στριμώχνει σε τόσες δα χαραμάδες, στη χαραμάδα του βασικού μισθού, στην υπερεργασία, στην επισφάλεια, στον δανεισμό. Στη διάψευση.

[...]

Από το ’90 και μετά, εκλείπει και αυτή η δυνατότητα. Η υπερπροσφορά μαύρης, φτηνής εργατικής δύναμης από τα πλήθη των μεταναστών, η επέλαση της χρηματοπιστωτικής οικονομίας και των ιδιωτικοποιήσεων, η απίσχνανση παραδοσιακών παραγωγικών δομών, η κατίσχυση ενός άπληστου καταναλωτικού ήθους, η απαξίωση των πτυχίων και της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, η υποβάθμιση του δημόσιου χώρου, η υπερσυγκέντρωση στις κατασκευές και στο εμπόριο, όλα μαζί προκαλούν κατάρρευση των μικρομεσαίων στρωμάτων. Καταρρέουν οι υλικές προϋποθέσεις, καταρρέει ο ορίζοντας προσδοκιών, καταρρέει το πλαίσιο αξιών. Τα γράμματα δεν οδηγούν στα άρματα: όχι άνοδο και πλούτο, αλλά ούτε καν μια ήσυχη θεσούλα δεν προσφέρουν.

Έως πρόσφατα, όσοι πήγαιναν «έξω» ονειρευόντουσαν το εδώ, την πατρίδα, τη σωματική σχέση με την εστία, τη φύση, την οικογένεια και τους φίλους. Επέστρεφαν. Και μαζί έφερναν το δυναμικό τους, τη γνώση του έξω, τον κοσμοπολιτισμό μαζί με έναν υγιή πατριωτισμό. Οχι πια. Όσοι πάνε έξω για κάτι παραπάνω από μονοετές μάστερ σε βρετανική φάμπρικα, είπαμε: Μένουν εκεί. Και νοσταλγούν την Ελλάδα ως τόπο διακοπών, ως γραφικότητα.

Πολύ περισσότερο: Τώρα ακούω όλο και συχνότερα τους ίδιους τους νέους να θέλουν να φύγουν και να μην ξαναγυρίσουν. Και οι γονείς τους τι κάνουν; Τους συμπαραστέκονται. Εξάγουμε μυαλά, τα καλύτερα μυαλά, τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας. Ξαναγυρνάμε ειρωνικά και τραγικά, αντεστραμμένα, στο ’50 και το ’60, μείον την ελπίδα: στη γραφικότητα μιας χώρας γερόντων και δημογερόντων, χωρίς μυαλά, χωρίς νιότη. Η Ελλάδα του 2020 δείχνει από τώρα το πρόσωπό της: χωροφύλακες, θυρωροί, σεκιούριτι, ντελίβιρι, λιμενοφύλακες, τσιτσερόνε, γκαρσόνια, ημιαπασχολούμενοι, χασομεράνε σε απέραντα καφενεία μη καπνιστών. Είναι το ίζημα του ελληνισμού. Ο αφρός βρίσκεται στη Διασπορά.
Ολόκληρο το άρθρο από την Καθημερινή.

Δείτε κι εδώ από το ΒΗΜΑ: Πτυχιούχος γιατρός εργάζεται σερβιτόρος περιμένοντας να έλθει η σειρά της προκειμένου ως ιατρός να πάρει ειδικότητα...

Εκπαιδευτικό χάσμα (Η έρευνα του Π. Τσίμα)

Μπορεί να καλυφθεί αυτό το εκπαιδευτικό χάσμα;Και πώς; Ποιες είναι οι αγκυλώσεις που μας καθηλώνουν;
Εκτίμηση δική μου είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε ένα βήμα μπροστά αν δεν απεμπλακούμε από ενδιάμεσους ανασχετικούς -σχεδόν αυτόματα αναφυόμενους- μηχανισμούς που εμποδίζουν κάθε απόπειρα αναπροσανατολισμού.
Μιλάμε για "ελληνική περίπτωση" ή για εμπεδωμένη κουλτούρα μιας κοινωνίας που αδυνατεί τελικά να αυτοπροσδιορίζεται μέσα στη δυναμική της μεταδομούμενης κοινωνικής, πολιτικής, πολιτισμικής πραγματικότητας;
Στο νου των Ελλήνων "ιθυνόντων" τέτοιες ή ανάλογες ριζικές αναδιατάξεις ισοδυναμούν με γραφική ουτοπία. Ναι, ανάμεσά τους συγκαταλέγω κι εμάς. Πόσοι δε θα απορούσαν:"Και τι θα γίνει με τις ειδικότητες που "περισσεύουν"; "Και οι μαθητές δε θα μάθουν το επιρρηματικό κατηγορούμενο"; ... "Αυτά δεν έχουν σχέση με την ελληνική πραγματικότητα. Εμείς δε χορεύουμε βαλς..." "Και ξέρω εγώ να χειρίζομαι τέτοια ηλεκτρονικά συστήματα; άστα καημένε για τους νεότερους..." "Και ... θα χάσουμε την οργανική μας; Βρε άι μη σου πω εσένα και του Φινλανδού Υπουργού Παιδείας σου..."

Και μια λεπτομέρεια:Οι "εκτός της εκπαίδευσης" παρατηρητές θα ρωτούσαν: "Τις προμήθειες των μαθητικών εστιατορίων ποιος τις έχει αναλάβει"; ...

Στη συνέχεια του video όταν η Βανέσα λέει του Γιαν ότι στο "σχολείο δεν έχουμε υπολογιστές" δείτε την έκπληξη του Φινλανδού.

Μελαγχολήσατε;