Τα τηλέφεια τραύματα των βιντεοπαιχνιδιών

Μια ομάδα φοιτητών από το Μόναχο ετοίμασε το παρακάτω video που διατρέχει την ιστορία των βιντεοπαιχνιδιών από το 1958 μέχρι σήμερα. Από το «τένις για δύο» μέχρι τα σύγχρονα παιχνίδια 3D. 

Η ελκυστικότητα των βιντεοπαιχνιδιών, τα εξαιρετικά γραφικά, οι θελκτικές εικόνες, οι ήχοι, τα συναρπαστικά σενάρια δράσης δελεάζουν τα παιδιά και τους εφήβους (που εύστοχα αποκαλούνται τεχνοφυείς) ενώ ολοένα και αυξάνουν  το χρόνο - ελεύθερο (και μη) - που τους αφιερώνουν. 

            Ξεπερνώντας τον πρώτο πανικό των γονέων (ανάμεσα σ’ αυτούς κι εγώ) μπορούμε να διακρίνουμε μερικά θετικά χαρακτηριστικά τους. Η αλήθεια είναι πως η ενασχόληση με κάθε λογής παιχνιδομηχανές και βιντεοπαιχνίδια μπορούμε να δεχτούμε ότι συντελούν στην ανάπτυξη της αισθητικοκινητικής ικανότητας των παιδιών, στο συντονισμό των αντανακλαστικών τους. Πολλά, εξάλλου, ηλεκτρονικά παιχνίδια συμβάλλουν στην ανάπτυξη και καλλιέργεια της παρατηρητικότητας, της μνήμης, της εφευρετικότητας, της ανάπτυξης δεξιοτήτων και γνώσεων προκειμένου να επιτευχθεί ο αντικειμενικός στόχος.

            Ποιος δε θυμάται τους γονείς του να φωνάζουν εναντίον της παρατεταμένης τηλεθέασης και τους δασκάλους του για την παθητικοποίηση και τη συνεπακόλουθη πνευματική ύπνωση; Τα βιντεοπαιχνίδια απ’ την άλλη -  μεριά, ιδίως τα MMRPG (μαζικά διαδικτυακά παιχνίδια ρόλων), προϋποθέτουν την ενεργητική διαχείριση μιας κατάστασης σε αντίθεση με την καλλιέργεια της παθητικότητας και της χαλάρωσης που ωθεί η τηλεθέαση. Υπάρχουν δηλαδή, παιχνίδια, κυρίως διαδικτυακά, που εμπλέκουν τους νέους σε διαδικασίες σκέψης, σχεδιασμού, απόφασης και ταχείας δράσης που μπορούν σε τελική ανάλυση να ενισχύσουν την ικανότητά τους να επιλύουν γρήγορα προβλήματα, να επιτυγχάνουν στόχους. Αν μάλιστα τα παιχνίδια αυτά προϋποθέτουν την κοινωνική δικτύωση, τη συνεργασία, τότε μπορούν - υπό όρους - να θεωρηθούν ότι συμβάλλουν στην κοινωνικοποίηση των νέων.

       Το πρόβλημα έγκειται στη θεματολογία των εκάστοτε παιχνιδιών. Η επαναλαμβανόμενη έκθεση σε συνθήκες ανταμειβόμενης βίας αυξάνουν αντίστοιχα τα βίαια χαρακτηριστικά των νέων, ιδιαίτερα μάλιστα στις μικρές ηλικίες. Στην περίπτωση αυτή είναι ακόμα πιο επικίνδυνα από την τηλεόραση, αφού η αλληλεπιδραστική φύση τους απαιτεί ταύτιση με τον επιτιθέμενο, μέθεξη στο θυμό αυξάνοντας έτσι τις πιθανότητες εμφάνισης επιθετικής σκέψης και συμπεριφοράς και στην πραγματική ζωή.

Δείτε μια παλιότερη σχετική ανάρτησή μου.

        Ποιο μπορεί να είναι το δικό μας μέλημα;

    Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται όλο και συχνότερα προσπάθειες αξιοποίησης των ψηφιακών μέσων ως μέσο δελεασμού των μαθητών να ανακαλύπτουν ή να οικοδομούν τη γνώση με παιγνιώδη τρόπο. Εκπαιδευτικά ηλεκτρονικά παιχνίδια εστιασμένα σε συγκεκριμένους μαθησιακούς στόχους και δομημένα με κατάλληλες παιδαγωγικές αρχές μπορούν να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των νέων για τη γνώση ξεπερνώντας παρωχημένους και βαρετούς εκπαιδευτικούς τρόπους μετάδοσής της.

     Θα τα αναζητήσουμε; Θα επενδύσουμε παιδαγωγικά-διδακτικά σε αυτά στο πρεπούμενο μέτρο και στο κατάλληλο πλαίσιο;

            Μην ξεχνάμε: Στον Τήλεφο δόθηκε ο χρησμός «Ὁ τρώσας και ἰάσεται».

Μαγνητίζει η εικονική βία

Kοινωνιολογική έρευνα ή πρότζεκτ τέχνης; Και τα δύο, απαντά ο Βρετανός φωτογράφος Ρόμπι Κούπερ, εμπνευστής της «Immersion» («Βύθισης»), μιας νέας μεθόδου που επιχειρεί να εξερευνήσει τη σχέση παιδιών και εικονικής βίας. Μαζί με την ομάδα των εξίσου ικανών συνεργατών του, αιχμαλώτισαν σε φωτογραφίες και βίντεο τα πρόσωπα μικρών, αλλά και εφήβων, την ώρα που παίζουν πολεμικά και κάθε είδους άγρια παιχνίδια (online ή videogames). Οι εκφράσεις τους πραγματικά εντυπωσιακές! «Η ουτοπία έχει ενδιαφέρον», λέει ο ίδιος και μάλλον έχει δίκιο, καθώς η δράση ανηλίκων και ενηλίκων στους εικονικούς διαδικτυακούς τόπους έχει αποδείξει ότι το εξωπραγματικό μαγνητίζει την ανθρώπινη φύση…

Σε μια εποχή που η παιδική εγκληματικότητα προβληματίζει διεθνώς, ο 39χρονος φωτορεπόρτερ Ρόμπι Κούπερ (που ζει στη Νέα Υόρκη) υλοποιεί ένα φιλόδοξο, αόριστης διάρκειας project, χρησιμοποιώντας βιντεοκάμερα υψηλής ευκρίνειας και την πρωτοπόρο τεχνική του Αμερικανού δημιουργού ντοκιμαντέρ Ερολ Μόρις. Μαζί με τον κάμεραμαν Αντριου Γουίγκινς και τον οργανωτικό εγκέφαλο του εγχειρήματος Τσάρλι Σμιθ, συντόνισαν την οθόνη του παιχνιδιού με το φακό της κάμερας. Κατάφεραν έτσι να παγιδεύσουν εκπληκτικά ενσταντανέ αμηχανίας, αγωνίας, έντασης, φόβου ή ταραχής, έκστασης, ενθουσιασμού και γενικά μιας απίστευτης αφοσίωσης που διαγράφεται στα παιδικά πρόσωπα, καθώς συμμετέχουν σε διαδραστικά βίαια παιχνίδια (Halo 3, Call of Duty, GTA 4, Tekken, Star Wars Battlefront), εξοντώνοντας φανταστικούς εχθρούς ή ενώ παρακολουθούν ανάλογες ταινίες.

Στο πλαίσιο της παρούσας έρευνας, ο ανήσυχος φωτογράφος συγκέντρωσε υλικό από σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην Αμερική και, πρόσφατα, στη Βρετανία και διαπίστωσε ότι τα παιδιά που είναι πιο εκδηλωτικά στην τάξη, σύμφωνα με τους καθηγητές τους, είναι επίσης και τα πιο εκφραστικά μπροστά στις οθόνες. Οσο για τους πιο… πωρωμένους ανήλικους παίκτες, παραμένουν εντελώς ανέκφραστοι! Ο Κούπερ συνεργάζεται, επίσης, με ψυχολόγο και κοινωνιολόγο, προκειμένου να ερμηνεύσει τις διαφορετικές αντιδράσεις των παιδιών στις επί της οθόνης πολεμικές συρράξεις. Ταυτόχρονα, λαμβάνει υπόψη το κωδικό σύστημα δράσης (έκφρασης) προσώπου (Facial Action Coding System), που ανέπτυξε στη δεκαετία του ‘70 ο διακεκριμένος ακαδημαϊκός ψυχολόγος Πολ Εκμαν. Ενα σύστημα που θεωρείται πιο αξιόπιστο ακόμη και από τη σύγχρονη τεχνολογία σκαναρίσματος του εγκεφάλου και χρησιμοποιείται από τη CIA! «Πιθανόν υπάρχει σχέση μεταξύ βίαιων παιχνιδιών και κοινωνικής επιθετικότητας, σχολικής βίας και αποκλεισμού, αλλά είναι δύσκολο να πει κανείς κατά πόσο το βίαιο παιχνίδι είναι η σημαντικότερη αιτία…», επισημαίνει ο Ρόμπι Κούπερ, που ετοιμάζει στα μέσα του χρόνου την πρώτη του έκθεση με τις πρωτοφανείς εικόνες ή δεδομένα – όπως ο ίδιος αποκαλεί την αποτύπωση στιγμών «ακραίων αισθημάτων»…

ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΜΑΡΙΑ

Πηγή:Ελεύθερος Τύπος