Η "Κιβωτός του Κόσμου"

Μια συνέντευξη του ιδρυτή της Κιβωτού Πατέρα Αντώνιου στο parapolitiki. blogspot.

...

Μας είπατε πριν ότι τα παιδιά είναι γραμμένα στα Δημόσια Σχολεία της περιοχής...

Τα παιδιά πάνε κανονικά στο σχολείο και έρχονται μετά στην Κιβωτό όπου υπάρχουν δάσκαλοι και καθηγητές όλων των ειδικοτήτων οι οποίοι εθελοντικά βοηθούν τα παιδιά στα μαθήματα τους. Τα παιδιά μετά το σχολείο έρχονται εδώ , τρώνε το μεσημέρι, διαβάζουν και μετά ξεκινούν τα φροντιστήρια.

Φροντιστήρια μέσα στην Κιβωτό;

Φυσικά. Έχουμε 4 τμήματα με όλα τα μαθήματα. Μαθηματικά, Φυσική, Χημεία κτλ .

Όλα δωρεάν;

Δωρεάν. Από εθελοντές. Πολλοί καθηγητές έρχονται στον Κιβωτό με το που σχολάνε από τα Δημόσια Σχολεία για να βοηθήσουν.
[...]
Τα παιδιά που προέρχονται από άλλες χώρες έχουν κανονικά τα απαραίτητα χαρτιά; Υπάρχει και το γνωστό πρόβλημα με την υπηκοότητα. Υπάρχουν παιδιά μεταναστών 2ης και 3ης γενιάς τα οποία το κράτος δεν αναγνωρίζει σαν Έλληνες πολίτες. Πώς αισθάνονται αυτά τα παιδιά;

Είναι λίγο παράξενο και τα κάνει πολλές φορές να αποξενώνονται από την Ελλάδα. Εμείς άλλα τους λέμε στην Κιβωτό αλλά δυστυχώς άλλα βρίσκουν μπροστά τους στην ζωή. Εμείς πάντως προσπαθούμε και λειτουργούμε σαν μια μεγάλη οικογένεια.
Είναι λίγο παράλογο πάντως αυτό που συμβαίνει καθώς βλέπουμε άλλα κράτη να έχουν ενσωματώσει τους ξένους πληθυσμούς ενώ εμείς τους «διώχνουμε».
Μα φυσικά και είναι παράλογο, αν και είναι πλέον αρκετά μεγάλος ο αριθμός των μεταναστών. Πάντως, να ξέρετε ότι υπάρχουν παιδιά από άλλες χώρες τα οποία έχουν μεγαλώσει εδώ, δεν έχουν επισκεφθεί ποτέ την πατρίδα τους και δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις με τίποτα από τα Ελληνόπουλα! Ίσως από το χρώμα ή την φωνή καμιά φορά! Αν μιλήσετε μαζί τους, θα εντυπωσιαστείτε. Είναι παιδιά που έχουν λάβει την ελληνική Παιδεία, έχουν αναπτύξει την σκέψη τους, είναι ιδιαίτερα πνευματικά, εκκλησιάζονται συχνά και είναι παιδιά μοντέρνα και ιδιαίτερα καλλιεργημένα. Τα περισσότερα αγόρια μάλιστα θέλουν να πάνε στον Στρατό! Αλλά υπάρχει πρόβλημα και η Πολιτεία δεν το καταλαβαίνει…

Η Κιβωτός του Κόσμου δραστηριοποιείται εδώ και περίπου 11 χρόνια. Κάποια από τα παιδιά της πρώτης γενιάς είναι σήμερα νέοι άνθρωποι που σπουδάζουν, εργάζονται κτλ. Επέστρεψαν στην Κιβωτό να σας βοηθήσουν με νέους ρόλους; Υπάρχει ισχυρός δεσμός με την Κιβωτό;

Φυσικά. Τα παιδιά δεν ξεχνούν. Ο χώρος αυτός τα μεγάλωσε. Και αυτός είναι και ο στόχος μας. Να βοηθήσουμε τα παιδιά να σταθούν στα πόδια τους. Να είναι αυτόνομα και ανεξάρτητα. Να μην έχουν την ανάγκη μας. Γι’ αυτό είναι και το πρόγραμμα μας ιδιαίτερα αυστηρό στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Γιατί αργά ή γρήγορα η μόρφωση θα σου επιτρέψει να βγάλεις τα δικά σου χρήματα, να κάνεις το δικό σου σπιτικό και να μην μένεις στο παρελθόν σαν θύμα. Γιατί τα παιδιά αυτά θα τα βόλευε να ζουν και να σκέφτονται σαν «θύματα». Θα τα βόλευε να αφαιρέσουν από τον εαυτό τους τις ευθύνες που του αναλογούν και να τα φορτώνουν όλα στους άλλους. Θα ήταν καταστροφικό να λένε συνέχεια στον εαυτό τους ότι «φταίει η μάνα μου που έχει μπλέξει, ο πατέρας μου...κτλ». Έτσι γίνονται θύματα. Εμείς προσπαθούμε να βγάλουμε τον πόνο και τον θυμό από μέσα τους. Τους ζητάμε να κοιτάξουν τον εαυτό τους. Λένε ότι «ο Θεός ορφανά κάνει, άμοιρα δεν κάνει». Να δουν ότι έχουν μια ευκαιρία μέσω της Κιβωτού. Να ξεφύγουν. Και μετά να μπορέσουν να δώσουν και ένα χέρι βοηθείας στην μάνα τους ή τον πατέρα τους οι οποίοι έχουν κι αυτοί ανάγκες. Να «ξεκολλήσουν».

Διαβάστε όλη τη συνέντευξη και το αφιέρωμα από το parapolitiki. blogspot.com
Επισκεφτείτε κατόπιν την ιστοσελίδα της Κιβωτού του Κόσμου.

H ένωση των Επτανήσων και οι ριζοσπάστες βουλευτές

Οι Ριζοσπάστες βουλευτές και η ένωση των Επτανήσων (21-5-1864).

«Ας σπάσουμε σύρριζα το σάπιο και ξερό δένδρο της Πολιτείας και να κόψουμε τις δηλητηριώδεις ρίζες του με τον πέλεκυ της ελευθεροτυπίας, για να φυτέψουμε δένδρον αυτόχθον, ελληνικόν».

έγραφε ο Γερ. Μαυρογιάννης, δημοσιογράφος και ιστορικός ύστερα, που εμπνεύστηκε τον «‘Ύμνο των Ριζοσπαστών» αρθρογραφώντας στο «ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟ» της Κεφαλλονιάς.

Από την ίδια εφημερίδα μάθαμε τη φρικτή καθημερινότητά τους και τη νοοτροπία των αποικιοκρατών:

«Οι Προστάτες σφίγγουν περισσότερο τις αλυσίδες. Δεσμεύουν τα υπάρχοντα, μαστιγώνουν ιερείς και πολίτες, συμμαχούν με κατά φαντασίαν αριστοκράτες, μεταχειρίζονται κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσον για να καταδιώξουν και να σβήσουν το εθνικό μας φρόνημα».

Και ο ανώνυμος νησιώτης, επίσης, απευθυνόμενος στον κατακτητή ερωτά:

«Και επιστέψατε ότι ελησμονήσαμε την αρχαίαν ελληνικήν καταγωγή μας, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τα ήθη, το χαρακτήρα και τα αίματα που πρόσφατα χύθηκαν για να σηκωθεί το έθνος μας; Και δεν βλέπομε τους Άγγλους που, ενώ γεννιούνται στο έδαφός μας ή τρέφονται από τους ιδρώτες μας, θέλουν μολοντούτο να λέγονται και να είναι Άγγλοι; Εμείς τους τιμάμε γι’ αυτό και τους σεβόμαστε, γιατί ο εθνισμός στον κόσμο τούτο δεν έχει αντάλλαγμα».

από το άρθρο της Αδαμαντίας-Ανδρονίκης Σπαθάτου στο Αντίβαρο.

ΤοΚόμμα των Ριζοσπαστών ήταν Ελληνικό πολιτικό κόμμα στα Επτάνησα και στις Ηνωμένες Πολιτείες των Ιονίων Νήσων και θεωρείται το πρώτο πολιτικό κόμμα που ιδρύθηκε στην Ελλάδα με κομματική δομή.

Το κόμμα των Ριζοσπαστών ιδρύθηκε το 1848 και διαλύθηκε αμέσως μετά την ένωση των Ιόνιων νήσων με την Ελλάδα το 1864, ήταν ενάντια στην Αγγλική κατοχή των Ιόνιων νήσων και υπέρ της ένωσης με την Ελλάδα. Η Αγγλία είχε αναλάβει την προστασία του νέου κράτους που δημιουργήθηκε με την Συνθήκη των Παρισίων το 1815 η οποία προέβλεπε την προστασία του ελευθέρου και ανεξαρτήτου κράτους των Ηνωμένων Πολιτειών των Ιονίων Νήσων, αλλά αντί για προστασία είχε επιβάλει καθεστώς αποικίας. Το κόμμα των Ριζοσπαστών εναντιωνόταν στην Αγγλική κατοχή με κύριο αίτημα την ένωση.

Οι Ριζοσπάστες με την πολιτική τους καθοδήγηση ξεσήκωναν τον λαό ενάντια στην Βρετανία και υπέρ της ενώσεως. Στις 26 Νοεμβρίου 1850 ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Δετοράτος Τυπάλδος σε μια ενθουσιώδη βουλή προτείνει το ψήφισμα για την ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το ψήφισμα το υπέγραψαν και οι Γεράσιμος Λιβαδάς, Ναδάλης Δομενεγίνης, Γεώργιος Τυπάλδος, Φραγκίσκος Δομενεγίνης, Ηλίας Ζερβός Ιακωβάτος, Ιωσήφ Μομφεράτος, Τηλέμαχος Παΐζης, Ιωάννης Τυπάλδος, Άγγελος Σιγούρος – Δεσύλλας, Στ. Πυλαρινός, Χριστόδουλος Τοφάνης. Η Βρετανία απάντησε με διωγμούς, συλλήψεις, φυλακίσεις, εξορίες και κλείσιμο των εφημερίδων. Οι δύο μεγάλοι πρωταγωνιστές εξορίζονται, ο Ηλίας Ζερβός στα Αντικύθηρα και ο Ιωσήφ Μομφεράτος στην Ερεικούσα. Η οργάνωση των Ριζοσπαστών ουσιαστικά διαλύεται. Τότε στον χώρο των ριζοσπαστών εμφανίζεται ο Κωνσταντίνος Λομβάρδος, επικεφαλής των νέων Ριζοσπαστών. Ο Λομβάρδος ακολούθησε διαφορετική πολιτική από τους προκατόχους του και επιζητούσε μόνο την ένωση.

Το 1862 Ηλίας Ζερβός ως Πρόεδρος τότε της Βουλής ανεβαίνει στο βήμα και προτείνει την αναστολή του εθνικού ζητήματος και την ψήφιση διαφόρων βελτιώσεων με τις οποίες θα ανακουφιζόταν ο επτανησιακός λαός. Μαζί του τάχτηκε ο Ιωσήφ Μομφεράτος και οι παλιοί ριζοσπάστες, ενώ ο Λομβάρδος και νέοι ριζοσπάστες διαφώνησαν με αποτέλεσμα τη διάσπαση των ριζοσπαστών σε αληθινούς ή παλιούς Ριζοσπάστες (Κόμμα Αληθινών Ριζοσπαστών) που απέβλεπε σε ένωση με την Ελλάδα, ανεξαρτησία και δικαιοσύνη, με αρχηγούς τον Ηλία Ζερβό-Ιακωβάτο και τον Ιωσήφ Μομφεράτο, και σε Κόμμα των Ενωτικών Ριζοσπαστών (Νέοι ριζοσπάστες) ή απλά ενωτικών, που απέβλεπαν απλά και μόνο σε ένωση με την Ελλάδα, με αρχηγό τον Κωνσταντίνο Λομβάρδο.

[…]

Όταν άρχιζε μέσα σε δύσκολες περιστάσεις τη σταδιοδρομία του το Ελληνικό κράτος (1832) και διαμορφώνονταν των Ελλήνων η μεγάλη Ιδέα (1844), εύλογο αυτό ήταν να ασκεί έλξη προς τους Επτανήσιους, αφού μάλιστα πολλοί Επτανήσιοι πρωτοστατούσαν στην οικοδόμηση του Νέου Ελληνικού κράτους (Καποδίστριας, Μεταξάς). Έτσι σταδιακά άρχισε να διαμορφώνεται το αίτημα για Ένωση με την ευρύτερη ελληνική πατρίδα. Το αίτημα αυτό κατά τη δεκαετία του 1840 έπαιρνε ολοένα ευρύτερο περιεχόμενο (κοινωνικό, πολιτικό, εθνικό) και μαχητική έκφραση (μαχητικές εκδηλώσεις του Σταυρού (ΣΕΠ 1948), εξέγερση της Σκάλας (1849).

Τότε διαμορφώθηκαν στα Ιόνια νησιά τρία κόμματα ή πολιτικά μορφώματα:

1) Oι Προστασιανοί. Ευγενείς και άλλοι που εξαρτούσαν τα ενδιαφέροντα και τα συμφέροντα τους από την αγγλική παρουσία.

2) Οι Μεταρρυθμιστές. Κόμμα που προέβαλε την ανάγκη μεταρρύθμισης του Συντάγματος του 1817, που τόνιζε την ανάγκη ανόδου του μορφωτικού επιπέδου των Επτανησίων και μετέθετε την Ένωση στο απώτερο μέλλον.

3) Οι Ριζοσπάστες. Παράταξη η οποία σε αδιαχώριστη ενότητα πρόβαλε τις αρχές της Ελευθερίας, της Εθνικής Ανεξαρτησίας, της Λαϊκής Κυριαρχίας και της Κοινωνικής Δικαιοσύνης.

Προωθούσαν θαρραλέα και μαχητικά το αίτημα της Ένωσης. Συνδέθηκε με κινήματα και ηγετικές μορφές της Επαναστατικής Ευρώπης και διακήρυξε την ανάγκη ίδρυσης μιας Ευρωπαϊκής Συμπολιτείας στη βάση της αλληλεγγύης των λαών. Στις 26 Νοεμβρίου του 1850 η κινητοποίηση είχε φθάσει στη κορύφωσή της. Ήταν μια αξέχαστη στιγμή στους αγώνες του Επτανησιακού λαού, όταν ο Ριζοσπάστης βουλευτής Ιωάννης Δετοράτος-Τυπάλδος, σε μια ενθουσιώδη Βουλή, προτείνει το ψήφισμα για την Ένωση της Επτανήσου με την Ελλάδα. Το ψήφισμα έλεγε: «Επειδή η Ανεξαρτησία, η Κυριαρχία και η Εθνικότης εκάστου λαού είναι δικαιώματα φυσικά και απαράγραπτα διακηρύττει ότι η ομόθυμος, στερεά και αμετάτρεπτος θέληση του Επτανησιακού λαού, είναι η ανάκτηση της ανεξαρτησίας τους και η ένωση αυτού με το λοιπό Έθνος του, την απελευθερωμένη Ελλάδα». Το ψήφισμα αυτό υπέγραψαν οι: Γεράσιμος Λιβαδάς, Ναδάλης Δομενεγίνης, Γεώργιος Τυπάλδος, Φραγκίσκος Δομενεγίνης, Ηλίας Ζερβός-Ιακωβάτος, Ιωσήφ Μομφεράτος, Τηλέμαχος Παϊζης, Ιωάννης Τυπάλδος, Άγγελος Σιγούρος-Δεσύλλας, Στ. Πυλαρινός, Χριστόδουλος Τοφάνης.

Πηγή: filosofia.gr (επιλογή)

Στη σειρά και το... netbook Latitude 2100

Μπορεί μέχρι πρότινος η προϊοντική γραμμή των φορητών ηλεκτρονικών υπολογιστών Latitude της Dell να απευθυνόταν στους επαγγελματίες χρήστες, εντούτοις όμως η εταιρεία αποφάσισε να πραγματοποιήσει μια δραστική "στροφή", θέλοντας να διεισδύσει στην ταχέως αυξανόμενη αγορά των μαθητών και κατ΄ επέκταση των σχολείων.

Πως; Ακολουθώντας την... πεπατημένη των τελευταίων μηνών: Δημιουργώντας ένα netbook! Συγκεκριμένα, το Dell Latitude 2100 έχει σχεδιαστεί έχοντας κατά νου τη χρήση και αξιοποίησή του εντός των ορίων μιας σχολικής αίθουσας. Υπό αυτό το σκεπτικό, η εταιρεία έχει αυξήσει το βαθμό προστασίας του, καθώς έχει επενδύσει το εξωτερικό του με ειδικό ελαστικό υλικό, ενώ του έχει προσθέσει και ένα αντιμικροβιακό πληκτρολόγιο! Διαθέτει μια οθόνη 10,1 ιντσών, στηρίζεται σε επεξεργαστή Intel Atom N270 και παρέχει ασύρματη συνδεσιμότητα 10/100/1000G Gigabit Ethernet.

Παράλληλα, οι χρήστες μπορούν να επιλέξουν σκληρό δίσκο ή solid state drives για το ζήτημα της αποθήκευσης δεδομένων που με τη σειρά τους μπορούν να εκτείνονται μέχρι τα 250 ή 16 GB αντίστοιχα. Όσο για την μνήμη, και ανάλογα με την διαμόρφωση μπορεί να προσφερεθεί 512 MG ή 1 GB DDR2.

Μάλιστα, η Dell θέλοντας να αυξήσει ακόμη περισσότερο την πρακτικότητα της χρήσης του Latitude 2100, του έχει προσθέσει ένα ειδικό λουρί που μπορεί να περαστεί στον ώμο, έτσι ώστε οι μαθητές θα κουβαλούν ως άλλη σχολική τσάντα το εν λόγω netbook. Έχει μια κλασική μπαταρία τριών κυψελών, ζυγίζει περίπου 1,3 κιλά και διατίθεται σε πέντε διαφορετικά χρώματα.

Τέλος, το Dell Latitude 2100 netbook διατίθεται με επιλογή προεγκατεστημένου λειτουργικού συστήματος Windows XP Home, Vista Home Basic ή Linux Ubuntu. Η δε τιμή του διαμορφώνεται στα 369 δολάρια.
Πηγή: Capitaltech

Δείτε κι ένα σχετικό video που βρήκα.

Τα netbooks φαίνεται να έχουν την τιμητική τους. Δε θα ήταν χρήσιμο μια επιτροπή του ΥΠΕΠΘ συσταθεί για να γνωμοδοτήσει σχετικά με την καλύτερη πρόταση ανάμεσα στα laptops, τα netbooks, τα e-books και ό,τι τέλος πάντων προτείνεται;
Νομίζω πως απλά, ρηχά και επιδερμικά, εκείνο που ενδιαφέρει είναι η αύξηση της διείσδυσης στις ευρυζωνικές συνδέσεις. Η εκπαίδευση συνιστά... "παράπλευρη.... ωφέλεια".

Ημέρα Καινοτομίας. Microsoft Surface

Δείτε το ενδιαφέρον video. Το βρήκα στο TechblogTV.

Ένας φιλόλογος αποχαιρετά τους αποφοίτους του

Μια διαφορετική επιστολή στους τελειόφοιτους του 2ου Λυκείου Βριλησίων από τον καθηγητή τους, Γ. Κουβαρά

Του Τακη Kαμπυλη

Πέρυσι τέτοια εποχή οι τελειόφοιτοι του 2ου Λυκείου Βριλησσίων βρήκαν στα θρανία τους μία επιστολή. Hταν από τον φιλόλογό τους (και σεβαστό δάσκαλο) Γιάννη Κουβαρά. Αυτοί μπροστά σε μια μεγάλη αρχή, ο Γ. Κουβαράς κοντά στη συνταξιοδότηση. Γιατί την έστειλε στους μαθητές του;

Διότι «η ευτυχία δεν ανεβαίνει στα ρετιρέ επειδή λαχανιάζει. Αλλά το 2ο Λύκειο Βριλησσίων είναι ρετιρέ και πάσης Ελλάδος. Σύμφωνα με τα στατιστικά πλασάρεται στη 10άδα ανάμεσα στα 3 χιλιάδες λύκεια όλης της χώρας. Και βέβαια προτιμώ ένα σχολείο που βγάζει ευτυχισμένους οδοκαθαριστές από ένα που βγάζει νευρωτικούς επιστήμονες, σήμερα που έχουμε έλλειμμα ευτυχίας και πλεόνασμα επιστημόνων (...) Το 2ο Βριλησσίων είναι ευτυχισμένο γιατί πολλές φορές τελειώνατε το μάθημα και δεν φεύγατε (από τον συνήθη τόπο του εγκλήματος) μένατε στον χώρο του σχολείου, συζητούσατε, περιμένατε τους φίλους σας από άλλα τμήματα, νιώθατε δικό σας τον χώρο. Αυτό το γεγονός με συγκινεί, το εκλαμβάνω ως βαρόμετρο υγείας κι ευτυχίας, ως άμυνα συλλογικότητας που τόσο τη χρειαζόμαστε (επικοινωνώ άρα υπάρχω...)».

«Το καλλίτερο σχολείο»

Ο καθηγητής εξηγεί στα «παιδιά» του στη συνέχεια της επιστολής του πως «το καλλίτερο σχολείο δεν είναι εκείνο που έχει τις περισσότερες επιτυχίες (οι στατιστικές είναι σαν τα μαγιώ, δείχνουν πολλά αλλά κρύβουν τα ουσιωδέστερα). Το καλλίτερο σχολείο είναι εκείνο που οι μαθητές του το μισούν λιγότερο. Σ’ αυτό ήθελα να με κρίνετε».

Η επιστολή είναι από έναν μεγάλο φιλόλογο. Και ισορροπεί ανάμεσα σε στίχους, συμβουλές, σκέψεις και παιχνίδια λόγου. Είναι μια άλλη γλώσσα, με άλλες προτεραιότητες για έφηβους γεμάτους άγχος και χωρίς χρόνο. Κι ο Γ. Κουβαράς το ξέρει αυτό: «Σπαταλήστε τη μισή νιότη σας σε ουτοπίες. Την υπόλοιπη στα έργα της θάλασσας, στα έργα της αγάπης. Ανοίξτε πανιά στο Αδύνατο. Για να φτάσετε στο δυνατό. Αριστοκράτες στην τέχνη, στους τρόπους. Δημοκράτες στη ζωή. Ή αλλιώς μάγκες στα αλώνια, κύριοι στα σαλόνια. Το επαναλαμβάνω. Κανείς δεν ψήλωσε κονταίνοντας τους άλλους. Μόνο ασκήσεις σε μονόζυγο δίνουν πόντους “για να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα και θα δούμε τις αμυγδαλιές ν’ ανθίζουν, τα μάρμαρα να λάμπουν στον ήλιο, τη θάλασσα να κυματίζει. Λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα”. Σεφερικά και σταθερά Ψηλά τις καρδιές (...)».

«Σπαταλήστε χρόνο, αλλιώς πώς θ’ ανακαλύψετε τη ζωή; Η ζωή είναι ωραία αλλά τα ’χει φτιάξει με άλλον. Επιμένετε και θα σας ενδώσει και δώσει. Αλλά επιμένετε (“επιμένετε και στον εαυτό σας να σας απαντήσει. Μην του επιτρέπετε υπεκφυγές”). Μην εμπιστεύεστε τα εύκολα. Απογοητεύουν εύκολα. Να είστε αναγεννησιακοί de omnibus dubitandum για όλα να αμφιβάλλετε εκτός από ένα (“γιατί και η αμφιβολία πρέπει κάπου να πατάει”, Wittgenstain), την Αγάπη (η αμφιβολία στην αγάπη είναι αμαρτία)... Να λέτε τα άσχημα μπροστά στους φίλους σας. Τα καλά τους πίσω τους. Αντιγράψτε τα καλά του Μείζονος Ελληνισμού. Διαγράψτε τα άσχημα του Μίζερος Ελληνισμού. Μην κόβετε φλέβες, κόψτε λ.χ. το κάπνισμα. Μη χτυπάτε ενέσεις, εν ανάγκη χτυπήστε το κεφάλι σας στον τοίχο, ίσως πάρει μπροστά. Μην τα βάζετε με το γείτονα. Δεν είναι εχθρός. Ο εχθρός είναι μέσα μας, τα ελαττώματά μας. Αυτά πολεμήστε και περιορίστε. Μην καίτε τα βιβλία στο τέλος της χρονιάς. Μυρίζει καμμένη σάρκα, καμμένα μυαλά από Αουσβιτς μεριά. Κάψτε καλλίτερα προλήψεις, προκαταλήψεις και λοιπά λιπαρά. Τα βιβλία είναι για να φωτίζουν. Φωτιστείτε και αυτοαναναφλεχθείτε οι ίδιοι με βιβλία. “Αν δεν καείς εσύ, αν δεν καώ εγώ πώς θα γεννούνε τα σκοτάδια φως; (Χικμέτ). Εκεί που καίνε βιβλία, μία μέρα θα καίνε ανθρώπους” (Τόμας Μαν το 1933 δηλ. το 1943 ήταν κοντά)».

«Μακρύς ο δρόμος»

Η επιστολή στους μαθητές του 2ου Λυκείου ξεκινάει με Εμπειρίκο: «Πάρε τη λέξη μου Δος μου το χέρι σου» και συνεχίζει με το «Μακρύς ο δρόμος απ’ την ανία της εκπαίδευσης στη μαγία της Παιδείας, στη μαγγανία της. Διανύστε τον όμως. Εν ανάγκη με τα γόνατα, και ματωμένα. Αξίζει! (...) Μην περιορίζετε την πραγματικότητα στα 21cm της TV (έγχρωμη TV, ασπρόμαυρη ζωή), όταν η πραγματικότητα είναι απεριόριστη και κυρίως υπάρχουν τόσες πραγματικότητες όσες μπορείς να φανταστείς. Φτιάξε τη δική σου, ομορφότερη από όλες τις άλλες. Είπαν την TV μηχανισμό αχρήστευσης του ανθρωπίνου βλέμματος. Μην αχρηστεύετε το πολυτιμότερο. Αναγνώστε πρόσωπα, το πιο συναρπαστικό και ωραίο ανάγνωσμα που υπάρχει.(...) Ο μόνος ιερός τόπος που υπάρχει, μάλλον ο πιο ιερός, είναι το ανθρώπινο πρόσωπο. Γι’ αυτό στην Κόλαση οι άνθρωποι είναι δεμένοι πιστάγκωνα πλάτη με πλάτη. Υπάρχει κόλαση/τιμωρία μεγαλύτερη από τη στέρηση του βλέμματος του άλλου;»

Και η επιστολή στους μαθητές καταλήγει: «Η ζωή είναι μιγαδική και μαγική. Εμπεριέχει και τη φαντασία. Οξυγονώστε την συχνότερα. Εκανα για σας λιγότερα από όσα ήθελα και περισσότερα από όσα μπορούσα. Ο αη-Αλύπιος ας σας έχει όλους καλά».

Προοπτική

Υπάρχουν και αυτοί οι καθηγητές -υπάρχουν κι αυτοί οι τυχεροί μαθητές -υπάρχει κι αυτή η αντίληψη που δικαιώνει το δημόσιο σχολείο, υπάρχει κι αυτή η προοπτική για τους νέους. Και περισσότερο απ’ όλα υπάρχει το φρένο στον μονόδρομο των εισαγωγικών εξετάσεων ως ικανή και αναγκαία συνθήκη για την επιτυχία. (Είναι ικανή και αναγκαία συνθήκη αλλά για την οικονομία και την παραοικονομία).

Captain-my Captain, μία ακόμη φορά που έδειξες πως η ποίηση είναι στην πραγματικότητα παρά στη φαντασία... Τυχεροί οι μαθητές σου. Τους αφαίρεσες την ημερομηνία λήξης.

Πηγή: Καθημερινή

Κοιμήθηκε ο Ευγένιος Σπαθάρης.

Από την τελευταία συνέντευξη του μεγάλου Ευγ. Σπαθάρη

"Ο Καραγκιόζης παιζόταν στην ελληνική γλώσσα ακόμη και το 1821, αλλά ήταν ένα θέαμα ακατάλληλο για γυναίκες και παιδιά. Επρόκειτο άλλωστε για θέατρο που περιόδευε από περιοχή σε περιοχή ξεκινώντας κυρίως από την Κωνσταντινούπολη. Ο πρώτος που έφερε την τέχνη στην ελλάδα ήταν ο Γιάννης ο Μπράχαλης, μεταξύ 1850 και 1860. Αλλά είναι στις αρχές του 1900 που μπορούμε να μιλάμε για ελληνικό Καραγκιόζη, δηλαδή χωρίς τουρκικά στοιχεία στη θεματολογία. Αν και ο εξελληνισμός του ξεκίνησε στην Ήπειρο, κορυφαίος δημιουργός αναδείχτηκε ο Πατρινός ψάλτης Δημήτριος Σαρδούνης, γνωστός ως "Μίμαρος"».

Πηγή: συνέχεια στα ΤΑ ΝΕΑ

Δείτε τη συνέντευξή του από την εκπομπή Ιχνηλάτες της ΕΡΤ.

Ευρυζωνική σύνδεση και στα σχολεία της Κέρκυρας

Η δημιουργία ευρυζωνικών δικτύων για την παροχή δωρεάν internet στους πολίτες ως το τέλος του 2009, στα πλαίσια του προγράμματος «Κοινωνία της Πληροφορίας», ήταν το αντικείμενο σύσκεψης η οποία πραγματοποιήθηκε σήμερα το πρωί (29-4-09) υπό την προεδρεία του Νομάρχη με τη συμμετοχή της προϊσταμένης του προγράμματος του Υπουργείου Οικονομικών Λίνας Πέλκα, του προέδρου του Επιμελητηρίου Γιώργου Χονδρογιάννη, του Δημάρχου Κερκυραίων Σωτήρη Μικάλεφ, Θιναλίων Σπύρου Βάρελη, Λευκιμμαίων Σπύρου Γατσούλη, Φαιάκων Μιχάλη Κάρρα, του προέδρου του Τοπικού Συμβουλίου Νέων του Δ. Κερκυραίων Νίκου Καλόγερου και τεχνικών συμβούλων.

Η ανάπτυξη των νέων σημείων WiFi Hotspots προβλέπει την κάλυψη ανοικτών δημόσιων κεντρικών σημείων σε τέσσερις περιφερειακούς δήμους του νομού μας και στην πόλη της Κέρκυρας, με ασύρματα δίκτυα δωρεάν ευρυζωνικής πρόσβασης.
Διαβάστε ολόκληρο το δελτίο τύπου της Ν.Α. Κέρκυρας

Τα παραπάνω σημαίνουν πολύ απλά πως μέχρι το τέλος του έτους θα υπάρχει δυνατότητα για ελεύθερη ευρυζωνική σύνδεση στα σχολεία της πόλης μας. Θα μπορούμε σε κάθε πλέον τάξη (όχι μόνο στο εργαστήριο) να έχουμε γρήγορη σύνδεση στο Διαδίκτυο. Πιο τυχεροί φαίνονται να είναι οι μαθητές της Α΄Γυμνασίου, αν τελικά ευοδωθεί το σχέδιο αγοράς ενός laptop. Πώς όμως θα μπουν στην εκπαιδευτική πράξη, αν προηγουμένως δεν υπάρξει και η σχετική διευρυμένη επιμόρφωση των συναδέλφων; Θ' αρχίσουμε να τρέχουμε για ... να προλάβουμε ή... θα το ανακαλύψουμε κι αυτό εκ των υστέρων;

Τυπώστε βιβλία όσο γρήγορα φτιάχνετε έναν espresso (Espresso book machine)

Του Κωστα Δεληγιαννη (εφημ. Καθημερινή)

«Καθήστε, κύριε. Μέχρι να πιείτε τον καφέ σας, το βιβλίο που μάς παραγγείλατε θα έχει τυπωθεί»... Αυτή η σκηνή, θα αποτελεί συνήθη καθημερινότητα και στο (μελλοντικό) βιβλιοπωλείο της γειτονιάς, με την «παρουσία» ενός ρομποτικού τυπογράφου.

Αλλωστε, η αρχή έγινε. Από αυτόν το μήνα, όποιος πελάτης θέλει να αγοράσει ένα βιβλίο από το υποκατάστημα των βρετανικών βιβλιοπωλείων Blackwell στην οδό Charing Cross, στο Λονδίνο, και αυτό δεν υπάρχει στα ράφια, δεν θα χρειάζεται απαραίτητα να το παραγγείλει. Αν το βιβλίο αυτό συμπεριλαμβάνεται στη λίστα των 500.000 τίτλων που το βιβλιοπωλείο μπορεί πλέον να εκτυπώσει σε λιγότερο από τέσσερα λεφτά, το «φρέσκο» αντίτυπο θα βρίσκεται στα χέρια του. Αρκεί ο υπάλληλος να βρει στην ηλεκτρονική τράπεζα δεδομένων του βιβλιοπωλείου το ψηφιακό αρχείο που αντιστοιχεί στον συγκεκριμένο τίτλο και να δώσει την κατάλληλη εντολή στο Espresso Book Machine, δηλαδή τον ρομποτικό τυπογράφο που θα ετοιμάσει το αντίτυπο τόσο γρήγορα όσο χρειάζεται για να ετοιμαστεί ένας καφές εσπρέσο.

Από αυτό το σημείο κι έπειτα, το Espresso Book Machine αναλαμβάνει όλη τη διαδικασία παραγωγής, αφού θα εκτυπώσει τις σελίδες και το εξώφυλλο, θα μορφοποιήσει το τυπωμένο κείμενο στο ακριβές σχήμα του αυθεντικού αντίτυπου, και θα δέσει τις σελίδες και το κάλυμμα με μία ισχυρή κόλλα, αντιγράφοντας σχεδόν αυτούσια τη διαδικασία που ακολουθείται και σε ένα παραδοσιακό τυπογραφείο.

Επιπλέον, όπως διαβεβαιώνει η αγγλική αλυσίδα βιβλιοπωλείων, το αντίγραφο από τον ρομποτικό τυπογράφο δεν θα διαφέρει ποιοτικά σε τίποτα από οποιοδήποτε χαρτόδετο αντίτυπο το οποίο έχει δημιουργηθεί με κάποια συμβατική μέθοδο βιβλιοδεσίας: οι σελίδες του θα είναι καλοτυπωμένες και στοιχισμένες, το έγχρωμο εξώφυλλο εξίσου καλαίσθητο όπως και στο πρωτότυπο, ενώ θα είναι τόσο ανθεκτικό στην κακομεταχείριση όσο κι ένα «συμβατικό» βιβλίο. Αποψη που πρωτίστως συμμερίζεται και ο Jason Epstein, «πατέρας» του Espresso Book Machine (ΕΒΜ) και ιδρυτής της αμερικανικής εταιρείας Book On Demand, η οποία επινόησε και εμπορεύεται αυτή την τεχνολογία ρομποτικής τυπογραφίας.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου από την Καθημερινή

Έρχονται και οι διαδραστικοί πίνακες...

Από τον μαυροπίνακα στην οθόνη αφής και από την κιμωλία στη γραφίδα περνούν ολοένα και περισσότερα σχολεία της χώρας, που άρχισαν να εφοδιάζονται με την τελευταία λέξη της εκπαιδευτικής τεχνολογίας, τον διαδραστικό πίνακα!

Στο 8ο Δημοτικό Σχολείο της Χίου, όπως και σε αρκετά ακόμα Δημοτικά της χώρας τα περισσότερα εκ των οποίων είναι ιδιωτικά, οι μαθητές ανυπομονούν να... σηκωθούν στον πίνακα.

Κι αυτό γιατί οι εκπαιδευτικοί με τη συναίνεση των γονιών αποφάσισαν να εγκαταστήσουν στις τάξεις διαδραστικούς ψηφιακούς πίνακες πλάι στους παραδοσιακούς μαυροπίνακες, οι οποίοι αποτελούνται από οθόνη αφής που κάνει το μάθημα πολύ πιο διασκεδαστικό. Στο 8ο Δημοτικό της Χίου, οι πίνακες αυτοί τοποθετήθηκαν και στις έξι αίθουσες και χρησιμοποιούνται πλέον σε όλα τα μαθήματα: η Γεωγραφία είναι τρισδιάστατη μέσω ειδικών προγραμμάτων, οι εξισώσεις και οι σημειώσεις γράφονται με το δάχτυλο ή την ειδική γραφίδα και μπορεί να αποθηκευτούν ώστε να τις μελετήσουν αργότερα όσοι απουσίαζαν στο μάθημα, ενώ σε κάθε μάθημα το ειδικό ψηφιακό υλικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου είτε ανεξάρτητων δημιουργών βοηθάει τον εκπαιδευτικό και «ζωντανεύει» το μάθημα. Έτσι, όπως λέει στα «ΝΕΑ» ο διευθυντής του σχολείου, κ. Λευτέρης Μερεσεντζής, τους τελευταίους μήνες οι μαθητές διαγκωνίζονται για να σηκωθούν στον πίνακα, σε πλήρη αντίθεση με την κλασική εικόνα του μαθητή που το θεωρεί αγγαρεία!

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου από ΤΑ ΝΕΑ

Βέβαια, ο αρχικός ενθουσιασμός απέναντι στο καινούριο, μάλλον πρέπει να αναμένουμε να υποχωρήσει όταν με τη σταδιακή χρήση των διαδραστικών πινάκων, έλθει και η σχετική εξοικείωση. Σε κάθε περίπτωση όμως η όλη διδακτική εμπειρία αναμένεται να αλλάξει σημαντικά τόσο τους όρους της ενεργητικής πρόσληψης της γνώσης (μέσω της οπτικοποίησής της) όσο και της ομαδικής συνεργατικής μάθησης.

Δείτε και μια παλιότερη ανάρτησή μου.

Οι προτάσεις για αλλαγές στα Λύκεια

Έξι προτάσεις για αλλαγές στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας καταθέτει σύντομα το Συμβούλιο Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης της χώρας που διεξάγει τον διάλογο για την Παιδεία υπό τον καθηγητή κ. Γ. Μπαμπινιώτη.

Οι προτάσεις θα κινηθούν στη λογική του τρίπτυχου: λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα, συνοπτικά βιβλία και πλούσιες εξωσχολικές δραστηριότητες. Κατά τη χθεσινή συνεδρίαση του Συμβουλίου δεν συζητήθηκε καθόλου το θέμα του εξεταστικού συστήματος για την εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση της χώρας, για το οποίο όμως το Συμβούλιο έχει ήδη διατυπώσει την άποψη ότι αποτελεί τα «θεμέλια» πάνω στα οποία πρέπει να στηριχθούν οι αλλαγές στα σχολεία. Οπως δήλωσε χθες ο κ. Μπαμπινιώτης, στόχος είναι μακροπρόθεσμα να καταργηθεί το σημερινό σύστημα πανελλαδικών εξετάσεων, το οποίο όμως πρέπει βραχυπρόθεσμα να βελτιωθεί και να υποστηριχθεί. Το Συμβούλιο αναζητεί μέθοδο απελευθέρωσης του Λυκείου από τη διαδικασία των εξετάσεων μέσω του συνυπολογισμού των βαθμολογίων των μαθητών για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Στις 11 Μαΐου, όταν θα γίνει η επόμενη συνεδρίαση του Συμβουλίου, θα έχει οριστικοποιηθεί ο πυρήνας των προτάσεων για τις αλλαγές που πρέπει να γίνουν στα γυμνάσια και στα λύκεια της χώρας, έτσι ώστε τα μέλη του να έχουν ολοκληρώσει τον μεγαλύτερο όγκο της εργασίας τους ως τις ευρωεκλογές του Ιουνίου. Το Συμβούλιο θα συνεδριάσει ξανά μετά τις εκλογές. Οπως αναφέρουν οι πληροφορίες, οι ρυθμίσεις οι οποίες θα προταθούν για την αλλαγή της εκπαιδευτικής φυσιογνωμίας στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση της χώρας, είναι οι εξής:

• Νέα προγράμματα σπουδών και βιβλία μικρότερα, συνοπτικά και σύγχρονα.
• Λιγότερα υποχρεωτικά μαθήματα και περισσότερα επιλογής, ώστε να μπορούν να τα αφομοιώνουν οι μαθητές στον σχολικό χρόνο που θα έχουν στη διάθεσή τους.
• Διοργάνωση ενδοσχολικών ή εξωσχολικών δράσεων που θα έχουν σχέση με την υποστήριξη ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων (οικονομικά ασθενέστεροι μαθητές, μετανάστες κτλ.).
• Σύνδεση της διδακτικής ύλης μεταξύ των τάξεων του Γυμνασίου και του Λυκείου και διαθεματική προσέγγισή της (παράλληλη διδασκαλία επιστημονικών αντικειμένων με κοινά στοιχεία μεταξύ τους, όπως για παράδειγμα η αναφορά σε ένα ιστορικό γεγονός και η σύνδεσή του με τη χημεία ή τα μαθηματικά μέσω επιστημονικών άθλων της ίδιας περιόδου).
• Αύξηση των εξωσχολικών δραστηριοτήτων με έμφαση στην περιβαλλοντική εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την αγωγή υγείας.
• Εισαγωγή των νέων τεχνολογιών στα σχολεία και επιμόρφωση των εκπαιδευτικών τους.

Ακόμη στο τέλος της κάθε βαθμίδας (Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο) θα γίνονται ειδικά αξιολογικά τεστ τα οποία δεν θα έχουν σχέση με τη βαθμολογία ή την προαγωγή των μαθητών, για να διαπιστωθεί αν θα έχουν επιτευχθεί οι διδακτικοί στόχοι του σχολείου.

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ

Παπαδιαμάντης, Πάσχα, Κέρκυρα, Ιστοεξερεύνηση

Στη Γ ΄Γυμνασίου και κατά το τελευταίο τρίμηνο οι μαθητές στα πλαίσια του μαθήματος της ιστορίας προβλέπεται να διδάσκονται στοιχεία τοπικής τους ιστορίας. Παρόλο που ειδικά για την Κέρκυρα το ΠΙ έχει φτιάξει ένα σχετικό corpus, θεωρώ ότι μια ιστοεξερεύνηση (Webquest) θα ήταν πολύ καλή οδός προσέγγισης στοιχείων της τοπικής μας Ιστορίας.

Το γ΄ τρίμηνο συμπίπτει με την Άνοιξη, την εποχή που όλοι στην Κέρκυρα (και έξω απ’ αυτήν) περιμένουν το Πάσχα. Ο Αλ. Παπαδιαμάντης έγραψε το διήγημα «Πάσχα Ρωμέικο» αναφερόμενος σ’ ένα χαρακτήρα -φίλο του - ιταλοκερκυραίο, όπως τον αποκαλεί.

Ο συνδυασμός λογοτεχνίας και ιστορίας θα μπορούσε να λειτουργήσει παραγωγικά. Το κείμενο του Παπαδιαμάντη δίνεται ως αφόρμηση, ως πρόσχημα για ν’ αρχίσουν να τίθενται τα σχετικά ερωτήματα μέσα στην ιστοξερεύνηση. Μερικά λ.χ. θέματα που θίγονται στο διήγημα θα μπορούσαν να τεθούν προς έρευνα:

• Το Αχίλλειο, η δημιουργία του, οι προσωπικότητες που σχετίζονται με την ιστορία του, η θέση και ρόλος του μετά τον Α΄ Παγκόσμιο πόλεμο.
• Σημαντικές προσωπικότητες του πνεύματος και των γραμμάτων στην Κέρκυρα (Δ. Σολωμός, Α. Μουστοξύδης, Μητρ. Αθανάσιος,Ν. Μάντζαρος, Βράιλας-Αρμένης κ.ά΄)
• H παρουσία και οι βλέψεις των Ιταλών στην Κέρκυρα κατά τον 20ο αιώνα.
• Ο σεβασμός προς τον Άγιο Σπυρίδωνα και οι λιτανείες του τη Μ. Εβδομάδα.
• Μια ομάδα φωτογράφων μπορεί ν’ απαθανατίσει χαρακτηριστικές στιγμές του κερκυραϊκού Πάσχα, να εντοπίσει φερώνυμες οδούς και να φωτογραφήσει προτομές των πνευματικών προσώπων του διηγήματος.
  

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Πάσχα Ρωμέικο

Ο μπάρμπα-Πύπης, γηραιός φίλος μου, είχεν επτά ή οκτώ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων και μεγεθών, όλα εκ παλαιού χρόνου και όλα κατακαίνουργα, τα οποία εφόρει εκ περιτροπής μετά του ευπρεπούς μαύρου ιματίου του κατά τας μεγάλας εορτάς του ενιαυτού, οπόταν έκαμνε δύο ή τρεις περιπάτους από της μιας πλατείας εις την άλλην διά της οδού Σταδίου. Οσάκις εφόρει τον καθημερινόν κούκον του, με το σάλι του διπλωμένον εις οκτώ ή δεκαέξ δίπλας επί του ώμου, εσυνήθιζε να κάθηται επί τινας ώρας εις το γειτονικόν παντοπωλείον, υποπίνων συνήθως μετά των φίλων, και ήτο στωμύλος και διηγείτο πολλά κ' εμειδία προς αυτούς.

Όταν εμειδία ο μπάρμπα-Πύπης, δεν εμειδίων μόνον αι γωνίαι των χειλέων, αι παρειαί και τα ούλα των οδόντων του, αλλ' εμειδίων οι ιλαροί και ήμεροι οφθαλμοί του, εμειδία στίλβουσα η σιμή και πεπλατυσμένη ρις του, ο μύσταξ του ο ευθυσμένος με λεβάνταν και ως διά κολλητού κηρού λελεπτυσμένος, και το υπογένειόν του το λευκόν και επιμελώς διατηρούμενον, και σχεδόν ο κούκος του ο στακτερός, ο λοξός κ' επικληνής προς το ους, όλα παρ' αυτώ εμειδίων.

Είχε γνωρίσει πρόσωπα και πράγματα εν Κερκύρα· όλα τα περιέγραφε μετά χάριτος εις τους φίλους του. Δεν έπαυσε ποτέ να σεμνύνεται δια την προτίμησιν την οποίαν είχε δείξει αείποτε διά την Κέρκυραν ο βασιλεύς, και έζησεν αρκετά διά να υπερηφανευθή επί τη εκλογή, ην έκαμε της αυτής νήσου προς διατριβήν η εφτακρατόρισσα της Αούστριας. Ενθυμείτο αμυδρώς τον Μουστοξύδιν, μα δότο, δοτίσσιμο κε ταλέντο! Είχε γνωρίσει καλώς τον Μάντζαρον, μα γαλαντουόμο! τον Κερκύρας Αθανάσιον, μα μπράβο! τον Σιορπιέρρο, κε γκράν φιλόζοφο! Το τελευταίον όνομα έδιδεν εις τον αοίδιμον Βράϊλαν, διά τον τίτλον ον του είχαν απονείμει, φαίνεται οι Άγγλοι. (Sir Pierro = Sir Peter).

Είχε γνωρίσει επίσης τον Σόλωμο (κε ποέτα!), του οποίου απεμνημόνευε και στίχους τινάς, απαγγέλων αυτούς κατά το εξής υπόδειγμα:

Ωσάν τη σπίθα κρουμμένη στη στάχτη

πού εκρουβόταν για μας λευτεριά;

Εισέ πάσα μέρη πετιέται κι' ανάφτει

και σκορπιέται σε κάθε μεριά.

Ο μπάρμπα-Πύπης έλειπεν υπέρ τα είκοσιν έτη εκ του τόπου της γεννήσεώς του. Είχε γυρίσει κόσμον κ' έκαμεν εργασίας πολλάς. Έστειλέ ποτε και εις την Παγκόσμιον έκτεσι, διότι ήτο σχεδόν αρχιτέκτων, και είχε μάλιστα και μίαν ινβεντσιόνε. Εμίσει τους πονηρούς και τους ιδιοτελείς, εξετίμα τον ανθρωπισμόν και τη τιμιότητα. Απετροπιάζετο τους φαύλους.

«Ιλ τραδιτόρε νον α κομπασσιόν» -ο απατεώνας δεν έχει λύπησι. Ενίοτε πάλι εμαλάττετο κ' εδείκνυε συγκατάβασιν εις τας ανθρωπίνας ατελείας. «Ουδ'η γης αναμάρτητος -άγκε λα τέρρα νον ε ιμπεκάμπιλε.» Και ύστερον, αφ' ου η γη δεν είναι, πώς θα είναι ο Πάπας; Όταν του παρετήρει τις ότι ο Πάπας δεν εψηφίσθη ιμπεκάμπιλε, αλλά ινφαλίμπιλε, δεν ήθελε ν' αναγνωρίσει την διαφοράν.

Δεν ήτο άμοιρος και θρησκευτικών συναισθημάτων. Τας δύο ή τρεις προσευχάς, ας είξευρεν τας είξευρεν ελληνιστί. «Τα πατερμά του είξευρε ρωμέϊκα». Έλεγεν: «Άγιος, άγιος, άγιος κύριος Σαβαώθ... ως ενάντιος υψίστοις» Όταν με ερώτησε δις ή τρις τι σημαίνει τούτο, το ως ενάντιος, προσεπάθησα να διορθώσω και εξηγήσω το πράγμα. Αλλά μετά δύο ή τρεις ημέρας υποτροπιάζων πάλιν έλεγεν: «Άγιος, άγιος, άγιος... ως ενάντιος υψίστοις!»

Εν μόνον είχεν ελάττωμα, ότι εμίσει αδιαλλάκτως παν ό,τι εκ προκαταλήψεως εμίσει και χωρίς ν' ανέχηται αντίθετον γνώμην ή επιχείρημα. Πολιτικώς κατεφέρετο πολύ κατά των Άγγλων, θρησκευτικώς δε κατά των Δυτικών. Δεν ήθελε ν' ακούση το όνομα του Πάπα, και ήτο αμείλικτος κατήγορος του ρωμαϊκού κλήρου...

Την εσπέραν του Μεγάλου Σαββάτου του έτους 188... περί ώραν ενάτην, γερόντιόν τι ευπρεπώς ενδεδυμένον, καθόσον ηδύνατο να διακρίνη τις εις το σκότος, κατήρχετο την απ' Αθηνών είς Πειραιά άγουσαν, την αμαξιτήν. Δεν είχεν ανατείλει ακόμη η σελήνη, και ο οδοιπόρος εδίσταζε ν' αναβή υψηλότερον, ζητών δρόμον μεταξύ των χωραφίων. Εφαίνετο μη γνωρίζων καλώς τον τόπον. Ο γέρων θα ήτο ίσως πτωχός, δεν θα είχε 50 λεπτά δια να πληρώση το εισιτήριον του σιδηροδρόμου ή θα τα είχε κ' έκαμνεν οικονομίαν.

Αλλ' όχι δεν ήτο πτωχός, δεν ήτο ούτε πλούσιος, είχε διά να ζήση. Ήτο ευλαβής και είχε τάξιμο να καταβαίνη κατ' έτος το Πάσχα πεζός εις τον Πειραιά, ν' ακούη την Ανάστασιν εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και όχι εις άλλην Εκκλησίαν, να λειτουργήται εκεί, και μετά την απόλυσιν ν' αναβαίνη πάλιν πεζός εις τας Αθήνας.

Ήτο ο μπάρμπα-Πύπης, ο γηραιός φίλος μου, και κατέβαινεν εις τον Πειραιά διά ν' ακούση το Χριστός Ανέστη εις τον ναόν του του ομωνύμου και προστάτου του, διά να κάμη Πάσχα ρωμέϊκο κ' ευφρανθή η ψυχή του.

Και όμως ήτο... δυτικός!

Ο μπάρμπα-Πύπης, Ιταλοκερκυραίος, απλοϊκός, Ελληνίδος μητρός. Έλλην την καρδίαν, και υφίστατο άκων ίσως, ως και τόσοι άλλοι, το άπειρον μεγαλείον και την άφατον γλυκύτητα της εκκλησίας της Ελληνικής. Εκαυχάτο ότι ο πατήρ του, όστις ήτο στρατιώτης του Ναπολέοντος Α' «είχε μεταλάβει ρωμέϊκα» όταν εκινδύνευσε ν' αποθάνη, εκβιάσας μάλιστα προς τούτο, διά τινων συστρατιωτών του, τον ιερέα τον αγαθόν. Και όμως όταν, κατόπιν τούτων, φυσικώς, του έλεγε τις: «Διατί δεν βαπτίζεσαι μπάρμπα-Πύπη;» η απάντησίς του ήτο ότι άπαξ εβαπτίσθη και ότι ευρέθη εκεί.

Φαίνεται ότι οι Πάπαι της Ρώμης με την συνήθη επιτηδείαν πολιτικήν των, είχον αναγνωρίσει εις τους Ρωμαιοκαθολικούς των Ιονίων νήσων τινά των εις τους Ουνίτας απονεμομένων προνομίων, επιτρέψαντες αυτοίς να συνεορτάζωσι μετά των ορθοδόξων όλας τας εορτάς. Αρκεί να προσκυνήση τις την εβδομάδα του Ποντίφηκος· τα λοιπά είναι αδιάφορα.

Ο μπάρμπα-Πύπης έτρεφε μεγίστην ευλάβειαν προς τον πολιούχον ΄Αγιον της πατρίδος του και προς το σεπτόν αυτού λείψανον. Επίστευεν εις το θαύμα το γενόμενον κατά των Βενετών, τολμησάντων ποτέ να ιδρύσωσιν ίδιον θυσιαστήριον εν αυτώ τω ορθοδόξω ναώ, (il santo Spiridion ha fatto questo caso), ότε ο Άγιος επιφανείς νύκτωρ εν σχήματι μοναχού, κρατών δαυλόν αναμμένον, έκαυσεν ενώπιον των απολιθωθέντων εκ του τρόμου φρουρών το αρτιπαγές αλτάρε. Αφού ευρίσκετο μακράν της Κερκύρας, ο μπάρμπα-Πύπης ποτέ δεν θα έστεργε να εορτάση το Πάσχα μαζί με τσου φράγκους.

Την εσπέραν λοιπόν εκείνην του Μεγάλου Σαββάτου ότε κατέβαινεν εις Πειραιά πεζός, κρατών εις την χείρα τη λαμπάδα του, ην έμελλε ν' ανάψη κατά την Ανάστασιν, μικρόν πριν φθάση εις τα παραπήγματα της μέσης οδού, εκουράσθη και ηθέλησε να καθίση επ' ολίγον ν' αναπαυθή. Εύρεν υπήνεμον τόπον έξωθεν μιας μάνδρας, εχούσης και οικίσκον παρά την μεσημβρινήν γωνίαν, κ' εκεί εκάθησεν επί των χόρτων, αφού επέστρωσε το εις πολλάς δίπλας γυρισμένο σάλι του. Έβγαλεν από την τσέπην την σιγαροθήκην του, ήναψεν σιγαρέττον κ' εκάπνιζεν ηδονικώς.

Εκεί ακούει όπισθέν του ελαφρόν θρουν ως βημάτων επί παχείας χλόης και, πριν προφθάση να στραφή να ίδη, ακούει δεύτερον κρότον ελαφρότερον. Ο δεύτερος ούτος κρότος του κάστηκε ότι ήτον ως ανυψουμένης σκανδάλης φονικού όπλου.

Εκείνην την στιγμήν είχε λαμπρυνθή προς ανατολάς ο ορίζων, και του Αιγάλεω αι κορυφαί εφάνησαν προς μεσημβρίαν λευκάζουσαι. Η σελήνη, τετάρτην ημέραν άγουσα από της πανσελήνου, θ' ανέτελλε μετ' ολίγα λεπτά. Εκεί όπου έστρεψε την κεφαλήν προς τα δεξιά, εγγύς της βορειανατολικής γωνίας του αγροτικού περιβόλου, όπου εκάθητο, του κάστηκε, ως διηγείτο αργότερα ο ίδιος, ότι είδε ανθρωπίνην σκιάν, εις προβολήν τρόπον τινά ισταμένην και τείνουσαν εγκαρσίως μακρόν τι ως ρόπαλον ή κοντάριον προς το μέρος αυτού. Πρέπει δε να ήτο τουφέκιον.

Ο μπάρμπα-Πύπης ενόησεν αμέσως τον κίνδυνον. Χωρίς να κινηθή άλλως από την θέσιν του, έτεινε την χείρα προς τον άγνωστον κ' έκραξεν εναγωνίως.

-Φίλος! Καλός! μη ρίχνεις...

Ο άνθρωπος έκαμε μικρόν κίνημα οπισθοδρομήσεως, άλλά δεν επανέφερεν το όπλον εις ειρηνικήν θέσιν.ουδέ καταβίβασε την σκανδάλην.

-Φίλος! και τι θέλεις εδώ; ηρώτησε με απειλητικήν φωνήν.

-Τι θέλω; επανέναβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Κάθουμαι να φουμάρο το τσιγάρο μου.
-Και δεν πας αλλού να το φουμάρης,ρε; απήντησεν αυθαδώς ο άγνωστος. Ηύρες τον τόπο, ρε, να φουμάρης το τσιγάρο σου!

-Και γιατί; επανέλαβεν ο μπάρμπα-Πύπης. Τι σας έβλαψα;

- Δεν ξέρω 'γω απ' αυτά, είπεν οργίλως ο αγρότης· εδώ είναι αποθήκη, έχει χόρτα, έχει κι' άλλα πράμματα μέσα. Μόνον κόττες δεν έχει, προσέθηκε μετά σκληρού σαρκασμού. Εγελάστηκες.

Ήτο πρόδηλον ότι είχεν εκλάβει τον γηραιόν φίλον μου ως ορνιθοκλόπον, και διά να τον εκδικηθή του έλεγεν ότι τάχα δεν είχεν όρνιθας, ενώ κυρίως ο αγρονόμος διά τάς όρνιθάς του θα εφοβήθη και ωπλίσθη με την καραβίναν του.

Ο μπάρμπα-Πύπης εγέλασε πικρώς προς τον υβριστικόν υπαινιγμόν.

-Συ εγελάστηκες, απήντησεν· εγώ κόττες δεν κλέφτω, ούτε λωποδύτης είμαι· εγώ πηγαίνω στον Πειραιά ν' ακούσω Ανάσταση στον Άγιο Σπυρίδωνα.

Ο χωρικός εκάγχασε.

-Στον Πειραιά; στον Αϊ-Σπυρίδωνα; κι' από πού έρχεσαι;

-Απ' την Αθήνα.

-Απ' την Αθήνα; και δεν έχει εκεί εκκλησίαις, ν' ακούσης Ανάσταση;

-Έχει εκκλησίαις, μα εγώ τώχω τάξιμο, απήντησεν ο μπάρμπα-Πύπης.

Ο χωρικός εσιώπησε προς στιγμήν, είτα επανέλαβε.

-Να φχαριστάς, καϋμένε...

Και τότε μόνον κατεβίβασε την σκανδάλην και ώρθωσε το όπλον προς τον ώμον του.

-Να φχαριστάς καϋμένε, την ημέρα που ξημερώνει αύριον, ει δε μη, δεν τώχα για τίποτες να σε ξαπλώσω δω χάμου. Τράβα τώρα!

Ο γέρων Κερκυραίος είχεν εγερθή και ητοιμάζετο να απέλθη, αλλά δεν ηδυνήθη να μη δώση τελευταίαν απάντησιν.

-Κάνεις άδικα και συχωρεμένος νάσαι που με προσβάλλεις, είπε. Σ' ευχαριστώ ως τόσο που δε μ' ετουφέκισες, αλλά νον βα μπένε.., δεν κάνεις καλά να με παίρνεις για κλέφτη. Εγώ είμαι διαβάτης, κ' επήγαινα, σου λέω στον Πειραιά.
-Έλα, σκόλα, σκόλα τώρα, ρε...

Και ο χωρικός στρέψας την ράχιν εισήλθεν ανατολικώς διά της θύρας του περιβολίου, κ' έγινεν άφαντος.

Ο γέρων φίλος μου εξηκολούθησε τον δρόμον του.

Το συμβεβηκός τούτο δεν ημπόδισε τον μπάρμπα-Πύπην να εξακολουθή κατ' έτος την ευσεβή του συνήθειαν, να καταβαίνει πεζός εις τον Πειραιά, να προσέρχηται εις τον Άγιον Σπυρίδωνα και να κάμει Πάσχα ρωμέϊκο.

Εφέτος το μισοσαράκοστον μοι επρότεινεν, αν ήθελα να τον συνοδεύσω εις την προσκύνησίν του ταύτην. Θα προσεχώρουν δε εις την επιθυμίαν του, αν από πολλών ετών δεν είχα την συνήθειαν να εορτάζω εκτός του Άστεως το Άγιον Πάσχα.

Ἀπὸ τὴ Συλλογὴ «Πασχαλινὰ διηγήματα», Ἔκδοση «Βιβλιοπωλεῖον τῆς «Ἑστίας» Ι.Δ.Κολλάρου καὶ ΣΙΑ ΑΕ

Πηγές:

Κείμενο: Μυριόβιβλος

Φωτό 1 : Corfuland-Γ. Ζούμπος

Φωτό 2: Κων/νος Μάνος

Φωτό 3: Φωτογραφίες από την Κέρκυρα

Σ.Μυριβήλη: Μυστική Παπαρούνα - Ε.Μ. Ρεμάρκ (Ουδέν Νεώτερον...). Οι εργασίες των μαθητών

Σταχυολόγησα μερικά μόνο αποσπάσματα των απαντήσεων που μου έδωσαν οι μαθητές μου δουλεύοντας τη Μυστική Παπαρούνα του Στρ. Μυριβήλη. Δείτε ξανά ολόκληρη την εργασία και τα σχετικά video.

Για το πρώτο ερώτημα:

1. «…Οι στρατιώτες είναι αδύναμοι, λερωμένοι, κουρασμένοι, απελπισμένοι σ’ έναν πόλεμο που τους τα έχει πάρει όλα. Αναρωτιούνται γιατί να γίνονται πόλεμοι, γιατί να μην υπάρχει ειρήνη…Τα αναπάντητα ερωτήματα τους βασανίζουν την ώρα που σαν πιόνια στα χέρια των πολιτικών μετακινούνται στην σκακιέρα του πολέμου. Ζουν την πλήρη εξαθλίωση του ανθρώπου και την παράνοια του πολέμου που εκτός από νεκρούς έχει και ζωντανούς-νεκρούς στα χαρακώματα. Το οξύμωρο του πολέμου και το οξύμωρο της ζωής…».

Γ.Ρ.

1. «…Οι στρατιώτες βιώνουν καθημερινά τη φρίκη του πολέμου και την αγωνία για την επόμενη κίνησή τους… Η αναμέτρηση γίνεται σώμα με σώμα, όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν μέσα σ’ένα πέλαγος νεκρών…»

Θ. Π.

1. «…Οι στρατιώτες ζουν μέσα στην κόλαση ενός ολέθριου πολέμου. Μέσα από τα video μπορούμε να διακρίνουμε καθαρά την αγωνία και την τραγικότητα ζωγραφισμένα στα πρόσωπά τους … Αλλά δεν πονούν μόνο σωματικά. Είναι τόσοι πολλοί μα τόσο μόνοι…Τα συναισθήματά τους εντονότατα: φόβος, θλίψη, απελπισία, πίεση. Έμαθαν να ζουν με το θάνατο, να τον περιμένουν από το πουθενά…»

Β.Ρ.

1. «…Ζούσαν μέσα στη φρίκη και την αθλιότητα, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να ικανοποιήσουν καμιά από τις βασικές τους ανάγκες. … Αναγκαία ενέργεια για την ψυχοσυναισθηματική τους επιβίωση ήταν η αλλοτρίωση του χαρακτήρα τους και η αποβολή κάθε συναισθήματος. Έτσι γίνονταν καλύτεροι στη μάχη, όχι απαραίτητα γενναίοι, ίσως πιο σκληροί…».

Α.Σ.

1. «…Οι στρατιώτες στα χαρακώματα έχουν έντονη την ανάγκη της ανθρώπινης παρουσίας, ακόμα και της εχθρικής. Η ζωή τους είναι γεμάτη πόνο, δυστυχία, εξαθλίωση, αφού το μόνο που έχουν δει στη ζωή τους είναι ο θάνατος...».

Φ.Ρ.

1. «…Οι στρατιώτες για να σωθούν από τα εχθρικά πυρά κρύβονταν στα χαρακώματα, ένα δίκτυο υπόγειων χαρακωμάτων που οριοθετούσε τη γραμμή του μετώπου… Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πολύ σκληρές, οι στρατιώτες ζούσαν με ένα διαρκές αίσθημα φόβου και αγωνίας…».

Γ.Σ.

1. «…Ο πόλεμος τους έχει αλλοτριώσει, τους έχει στερήσει το αίσθημα της αλληλεγγύης. Δε νιώθουν πια τίποτα παρά φόβο. Έχουν μετατραπεί σε μηχανές που σκοτώνουν… Στο 1^ο video δίνεται όλη η φρίκη του πολέμου μέσα από τη σώμα με σώμα μάχη των στρατιωτών. Χειροβομβίδες πέφτουν από παντού, πλήθος νεκρών, ο θάνατος καραδοκεί, όλοι προσπαθούν να επιβιώσουν…»

Μ.Τ.

1. «…Βλέπουν κάθε ελπίδα να χάνεται στη ζωή τους και αντιλαμβάνονται ότι η τρομακτική ανάμνηση του πολέμου θα τους στοιχειώνει ακόμα και αν βγουν νικητές…».

Ν.Π.

Για το δεύτερο ερώτημα:

2. «…Η χαρά που τους κατακλύζει μετά την ανακάλυψή τους είναι στοιχείο της δίψας τους για ζωή, της δίψας τους για φυγή από αυτό το ανθρωποφάγο πεδίο…»

Σ.Ρ.

2. «…Ο στρατιώτης Αντ. Κωστούλας έχει μεταμορφωθεί σε παιδί. Η παιδικότητα αναδύεται μέσα από την ψυχή του λοχία και εκδηλώνεται με το παιδικό τραγούδι. Η αγνότητα και η τρυφερότητα έχουν κυριεύσει την καρδιά του…. Ανάλογα και ο στρατιώτης στο video … θεωρεί σπάνιο και σπουδαίο να δει ένα πουλί να κελαηδά στο πεδίο της μάχης και είναι γεμάτος χαρά και ενθουσιασμό. … Η ψυχή τους πανηγυρίζει, γιατί ξαναβρίσκουν το νόημα της ζωής στην ομορφιά της, το συναισθηματικό πλούτο, την ελπίδα…».

Β.Ρ.

2. «…Η παπαρούνα του ξύπνησε την παιδική του αθωότητα και έγινε η αιτία να αποβάλει την καταπίεση και τη φρίκη που ζούσε καθημερινά. Τόση αγαλλίαση έδωσε η επαφή με το λουλούδι στην ψυχή του. …Στις απάνθρωπες συνθήκες πολέμου αρκεί ένα ελάχιστο σημάδι ζωής για να συγκλονίσει τον πολεμιστή και να θυμίσει ό,τι καταστρέφει ο πόλεμος. Μια φωνή κατάφασης στη ζωή και απόρριψης του πολέμου είναι το κοινό μήνυμα.

Α.Σ.

2. «…Οι συναισθηματισμοί στον πόλεμο δυστυχώς πληρώνονται ακριβά…»

Μ.Τ.

2. «…Τη στιγμή που μέσα στα χαρακώματα, ανάμεσα στα πτώματα και με πλήρη απελπισία οι στρατιώτες ζουν την τρέλα του πολέμου, η παπαρούνα και το περιστέρι έρχονται να επισημάνουν ότι υπάρχει ζωή… Η βαρβαρότητα του πολέμου δεν επιτρέπει ευαισθησίες…

Γ.Ρ.

2. «…(Οι στρατιώτες) καταλαβαίνουν πόσο σημαντικό είναι να απολαμβάνεις πράγματα, που σε μια φυσιολογική ζωή, ελεύθερη και χωρίς πόλεμο φαίνονται άχρηστα και ανούσια… Ο στρατιώτης προσπαθεί ν’ αποτυπώσει στο χαρτί ένα περιστέρι, το μόνο σημάδι ελεύθερης ζωής που είχε απομείνει. Το περιστέρι συμβολίζει την ειρήνη και τη γαλήνη που τόσο καιρό είχε λαχταρήσει… Όμοια και η παπαρούνα. Σε μια ατμόσφαιρα εχθρότητας και αποσύνθεσης ένα αγριολούλουδο ήρθε να στείλει ένα μήνυμα ζωής και ειρήνης. Και οι δύο στρατιώτες έχουν έντονη την επιθυμία να βιώσουν την ομορφιά της ζωής, μαγεύονται και ξαναβρίσκουν τη χαμένη παιδική τους αθωότητα».

Α.Τ.

2. «… Κι οι δύο ξεχνούν πού βρίσκονται και μαγεμένοι επικεντρώνονται στα «ευρήματά» τους. Η ζωή στο μέτωπο είναι τόσο σκληρή που οι δύο στρατιώτες διψούν να ξεφύγουν έστω και για μια στιγμή από την πραγματικότητα του πολέμου που τους περικυκλώνει. Ψάχνουν να βρουν μια ένδειξη, ένα σημάδι που θα τους δείξει ότι υπάρχει ελπίδα για ζωή.

Ν.Π.